St. Nicolaastocht in Putte

Verleden jaar was ik dit weekend naar de Sint Nicolaastocht in Bergen (NH) geweest en dit jaar besloot ik om het eens aan de hele andere kant van Nederland te gaan bekijken. In Putte, op de grens van Nederland en België organiseerde de Wandelende Krabben hun Sint Nicolaastocht.

Ik had al vaker over de Wandelende Krabben gehoord en dat waren altijd positieve berichten, dus stond ik maar weer eens voor dag en dauw op om om half zeven richting Zuiden te vertrekken. De rit ging vlot (lekker rustig op de weg ) en ook de sporthal waar de start was, had ik gauw gevonden. Het was al lekker druk met parkeren, dus ik stond een paar straatjes verderop.

In het startbureau ingeschreven en (een beetje tegen m'n gewoonte in) een bakkie koffie genomen. Na die lange rit had ik dat wel verdiend vond ik! Natuurlijk heb ik ook weer met visitekaartjes gestrooid, dit laatste om in Sinterklaasterminologie te blijven.

Routebeschrijvingen, daar doen ze niet aan bij de Wandelende Krabben, dus ik hoopte maar dat er goed gepijld zou zijn. Wel hing er bij de start een lijstje met de rusten. Op de 30 km bleken dat er 3 te zijn, op 8,9, 17,9 en 25,5 km. Prima verdeeld dus.

Om kwart over 8 ging ik op pad en al gauw gingen we de bossen in. Daar zouden we de rest van de tocht bijna niet meer uitkomen, niet helemaal mijn favoriete parcours, ik ben nou eenmaal een echt poldermens. Maar ach, voor de afwisseling een bostochtje is ook wel eens leuk!

Ook kwamen we over een grote vlakte waar alle bomen omgehakt waren, op eentje na. Die stond daar echt zo zielig in z'n eentje. Je zou er bijna medelijden mee krijgen …

Overigens raakt ik op dat eerste stuk met een man aan de praat die net als ik gek van teddyberen was. Al gauw hadden we het over de beurs in Ahoy, beren van Steiff, poppen van Annette Himstedt en meer van dat soort voor leken onbekende zaken. Leuk!

De eerste rust zat in de kantine van een honkbalclub en daar genoot ik van een lekker bekertje koffie. Zitplaats was er genoeg en toen er voor het enige toilet een rijtje stond, vertelde iemand dat er boven ook nog toiletten waren. En ja hoor, daar stond niemand, dus had ik mazzel!

Ook het tweede stuk ging veel door het bos, maar vlak voor de 2e rust ging de 30 een lusje maken en dat was wel door de weilanden. Eindelijk weer uitzicht! Het weer was prima, hoewel het beloofde zonnetje zich nog niet erg liet zien.

Toen Klein Duimpje aangaf dat we toch vlak bij de rust zouden moeten zitten, stond er op een huis luid en duidelijk verkondigd, dat we hier toch niet moesten zijn! gelukkig zat de èchte rust er vlak naast. What's in a name?

In deze rust nam ik een heerlijk kopje verse aspergesoep, weer eens wat anders, meestal krijg je tomatensoep of snert. De soep smaakte heerlijk en ik had een gezellig babbeltje met de twee heren die bij me aan het tafeltje zaten.

Het volgende stuk ging weer naar de honkbalvereniging en nu begon de zon het toch echt van de bewolking te winnen. Ik had het alweer gauw behoorlijk warm en heb m'n jasje maar weer eens aan de rugzak gehangen. We mochten een heerlijk stuk open hei over en hoewel er veel plassen lagen, kon je er toch gemakkelijk omheen komen. Nooit last van overlopende schoenen gehad!

Weer bij de honkbalvereniging wist ik nu natuurlijk zelf een rustig toilet te vinden en daarna heb ik een gigantische koffiekoek zitten eten. Heerlijk, met banketbakkersroom erin. Ook liepen hier twee Zwarte Pieten rond met pepernoten, Sinterklaas zelf heb ik helaas niet gezien. Dus zat ik opgezadeld met een bedroefde Wandelbeer. Ik heb hem maar verteld dat Sint nog wel wat in z'n schoentje komt doen en daar klaarde hij weer een beetje van op.

Het laatste stuk was voornamelijk een grote lus door kasteelpark Ravenhof. Prachtig park met een schitterende beukenlaan met aan het eind een koepelvormig gebouwtje. Dat leverde weer een prachtig plaatje op, met toch nog best veel herfstkleuren.

Weer terug in het startbureau bleek de tocht 32,3 km geweest te zijn, ietwat aan de lange kant dus, maar wel een erg mooie tocht en uitstekend gepijld. Ik ben nergens verkeerd gelopen en er was zelfs geen moment van twijfel. Toch vind ik het prettiger om mèt routebeschrijving te lopen, ik vind het fijn om af en toe te kijken waar ik zoal uithang. Maar dat zal me er beslist niet van weerhouden om nog een keer bij de Wandelende Krabben te gaan lopen, want voor de rest was de tocht pico bello in orde!

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet mijn gastenboek niet!