De 80 van Maasland
FF Anders

M'n derde Kennedymars alweer! En voor de 2e maal De 80 Van Maasland FF Anders. Verleden jaar hadden we verschrikkelijke weersvoospellingen gehad, terwijl het weer uiteindelijk reuze meeviel. Dit jaar waren de vooruitzichten uitstekend, het zou een prima herfstweekend worden.

Mede omdat de organisator (Marcel alias Joepie) ook lid is van het Walkers4Walkers forum zou er een grote groep W4W'ers deelnemen, waaronder ook Elly. Elly? Jawel, die Elly, die altijd uitriep dat ze nooit maar dan ook nooit meer dan 40 kilometer zou lopen! Ook zij wilde deze uitdaging een keer aangaan en het plan was dat we samen zouden gaan lopen en kijken of dat ook op een langere afstand zou bevallen.

Ik had weer geregeld dat ik mijn auto bij een collega zou parkeren, die me dan even bij de start af zou zetten. Op zaterdag zou mijn auto dan vlak bij de finish staan … dacht ik … Wist ik veel dat de finish dit jaar op een andere plaats zou zijn … Nou ja, dat zijn zorgen voor morgen toch? Eerst maar even die kilometertjes vreten!

In de kantine was het gezellig druk, er liep een dweilorkestje te spelen en het stroomde langzamerhand vol met deelnemers. Ook de groep W4W'ers groeide gestaag en toen zo'n beetje iedereen er was kwam Joepie aansjouwen met een levensgrote Walkers4Walkers-taart. We hoefden in ieder geval niet met honger van start te gaan.

Sunny deelde de taart keurig in gelijke stukken en al gauw zaten we allemaal slagroomtaart te smikkelen. Of dat goed is vlak voor je 80 kilometer gaat lopen? Geen idéé, maar daar komen we gauw genoeg achter.

Even voor tienen dromde de hele groep naar buiten en al gauw stonden we te popelen in het startvak. Maar Joepie stak een speech af en vertelde dat er nog een paar laatkomers waren, waar we even op zouden wachten. Enfin, de stemming was goed, het weer was goed, dus met maar een klein beetje morren bleven we allemaal nog even wachten. De tijd werd gedood met het fotograferen van elkaar. Hieronder volgt een overzichtje van alle bekenden die ik binnen in het startbureau, buiten in het startvak en later tijdens de tocht heb gekiekt.

Zo ongeveer 10 over 10 worden we losgelaten en verdwijnen we in de nacht. De 80 van Maasland is in zoverre FF Anders dat deze Kennedymars in 4 lussen wordt gelopen. Eerst twee lussen van 25 kilometer en daarna nog twee van 15 kilometer. Je komt dus steeds in een soort “centrale rust” terug. Verleden jaar was het even afwachten hoe dat zou bevallen, ik was toen een beetje bang dat als je op de startplaats terug kwam dat je dan zou denken er al te zijn. Maar ook dit blijkt een kwestie van mentaal instellen, en dit jaar met veel bekenden die allemaal een ander tempo lopen bleek het lussensysteem een groot pluspunt te hebben: je ziet ook nog eens mensen terug die veel sneller of langzamer lopen dan jij!

Lus 1

De eerste lus gaat via Maasdijk met een grote boog door het Westland naar de Nieuwe Waterweg en daarna Maassluis weer in. Zoals gewoonlijk heb ik al gauw een volle blaas en net als ik besluit een mooie struik op te zoeken, staat daar een dixie. En wonder boven wonder: hij is open, hij is schoon en er hangt wc-papier!

Na 8,7 km zit daar al de eerste wagenrust en we krijgen een bakje yoghurt. Elly trekt een vreselijk vies gezicht als ze merkt dat daar geen suiker in zit, ik als “ouwe rot in het vak” ben dat allang gewend natuurlijk …

Hierna gaat het met een grote boog door het Westland naar de eerste binnenrust op 13,6 km. We komen bij het clubgebouw van VTM, waar dit keer niet de rust is, die is in de naastgelegen kantine van een voetbalvereniging. Wel staat er bij VTM een “nep-finish” aangegeven … Deelnemers die hier niet bekend zijn zullen zich ongetwijfeld afgevraagd hebben wàt voor finish dat dan was: van de Furieadetocht van VTM!

Hoewel we eigenlijk besloten hadden om bij de eerste binnenrust door te lopen zijn we toch gezwicht voor een bakkie koffie. Binnen zit een groep W4W'ers die ons tijdens mijn sanitaire stop heeft ingehaald. We gaan eventjes zitten, en ik doe m'n jasje maar weer in de rugzak, zelfs midden in de nacht is me dat nog te warm!

Al gauw gaan we weer op pad voor mijn favoriete stukje van de tocht: langs de Nieuwe Waterweg. Verleden jaar was het hier schitterend, met een stormachtige wind in de rug en de volle maan die verstoppertje speelde met de wolken. Nu is het windstil en de maan is slechts een sikkeltje, maar de grote schepen die voorbij varen en de duizenden lichtjes van de chemische industrie aan de overkant vergoeden alles. Prachtig!

Veel te snel naar m'n zin verlaten we het water weer en lopen een klein stukje richting centrum Maassluis. We krijgen even de verlichte schepen (ter ere van de Furieade) in de haven in het vizier en ook de afslag naar de pont naar Rozenburg. 1 kilometer staat er op het richtingsbord, 1 kilometer … daar staat m'n bed!

We arriveren bij de volgende wagenrust op 19,5 km en gunnen onze benen weer eventjes rust. Dan gaat het via de Boonervliet zoetjes aan weer richting de grote rust bij MVV, maar niet voordat we de Kluiskade zijn gepasseerd, waar de bewoners er een gezellige boel van hebben gemaakt met een partytent, bakken vol snoepjes en (gratis) flesjes water. In 2005 en 2006 hebben deze mensen een grote beker gewonnen voor “de gezelligste doorkomst”, wat mij betreft krijgen ze hem dit jaar weer! Leuk hoor, dat enthousiasme!

Bij MVV nemen we een iets langere en kunnen we weer over onze tas beschikken. Omdat ik toch weer wat last heb van m'n rug, stop ik de aller-noodzakelijkste dingetjes in een miniheuptasje en laat mijn rugzak bij de bagage achter. Elly trekt hier zelfs even haar schoenen uit, ik doe dat liever niet, mijn schoenen zitten daarna nooit meer zo lekker als eerst!

Lus 2

De tweede lus begint met een heel smal paadje langs het water, aan de overkant staan molens en die worden door straatlantarens beschenen, een sprookjesachtig gezicht in de inmiddels opgekomen mist. Die mist maakt de wereld lekker klein en mysterieus en hoewel het behoorlijk fris wordt, vind ik het nog steeds best te doen, zo in m'n T-shirtje. Ik heb alleen af en toe koude handen.

Het smalle paadje gaat over in een eindeloos fietspad en ik beland in de mij welbekende 30-kilometer-dip: Jemig, ik ben nog niet eens op de helluft, wat doe ik hier! Dan gaan we de grote trambrug bij Schipluiden over en doemt de volgende verzorgingspost (30,6 km) op. Hier staan Ardie van W4W en Hans van de RWV een natje en een droogje uit te delen. We zitten weer eventjes, maar vertrekken alweer gauw naar 't Woudt, het kleinste dorp van Nederland. Hoewel … dáárover zijn de meningen verdeeld.

Als je op 't Woudt aan komt lopen zie je de grote kerk staan en daarnaast een fel verlicht gebouwtje: de rust! Maar in plaats van regelrecht naar dat gebouwtje te lopen, moeten we met een grote boog om de kerk heen. Verleden jaar viel me dit verschrikkelijk tegen maar nu ben ik er natuurlijk op voorbereid.

Hier in 't Woudt zitten we bijna op de helft, 38,7 kilometertjes zitten er al op. We gaan even naar het toilet en nemen uiteraard even wat te drinken. Het gaat nog prima met ons allebei, weinig pijntjes, weinig slaap en nog steeds vol goede moed! Terwijl we hier zitten druppelen er nog meer W4W'ers van het groepje dat achter ons loopt binnen en aan de gezichten te zien gaat ook met hen alles nog voorspoedig!

Er volgt een vrij kort stukje naar de wagenrust op 43,2 km, die bemand wordt door de dochter en de zwager van Hennie van W4W. We slaan inmiddels geen rustmogelijkheid meer over dus ook hier zitten we eventjes en maken we ook weer even gebruik van het toilet.

En dan zien we in de verte de lucht toch ietsje lichter worden. De dageraad komt eraan en zo in de mist is dat een fantastisch gezicht! We moeten weer over een behoorlijk lang fietspad, maar met deze schitterende uitzichten is dat bepaald geen straf. Helaas lopen we net als de zonsopkomst op z'n mooist wordt zo'n beetje de bewoonde wereld in. We zien de zon dus niet ècht opkomen, maar ja, er voor stil gaan staan, dat doe je ook niet natuurlijk!

De grote rust zit er weer aan te komen, niet meer bij MVV, maar bij een vlak ernaast gelegen tennisvereniging. Als we aan komen lopen, komen we Joepie tegen die geagiteerd roept dat “alles fout gaat”. Er blijkt in de 3e lus een pijl verkeerd gestaan te hebben. In allerijl worden er nieuwe pijlen gezet en valk bij de rust staat een compleet oerwoud aan pijlen. Elly en ik zijn nu wel blij met ons langzamere tempo, waarschijnlijk is alles opgelost tegen de tijd dat wij met lus 3 beginnen …

Zoals al eerder gezegd, kom ik hier een paar bekenden tegen, o.a. Dave en Joop, die al aan hun 4e lus gaan beginnen. Toch leuk, op andere tochten zie ik ze bij de start en dan nooit meer! Elly was van plan om in deze rust een T-shirtje aan te trekken in plaats van haar sweater, maar ze krijgt een acute aanval van slaapwandelkoorts en besluit al bibberend om toch maar de sweater aan te houden!

Lus 3

Lus 3 begint met een rondje van 5 kilometer door het dorp. Erg vermoeiend, stoepje op en stoepje af. Wel is dit het enige stukje van de tocht dat ik het tempo van Elly heel gemakkelijk bij kan houden, Elly zit nog steeds in haar slaapwandeldip en loopt er dit rondje door het dorp een beetje pipsjes bij. Maar het zonnetje doet wonderen en als we na die 5 kilometer weer bij De Commandeur arriveren, zijn we allebei weer diploos.

In de kantine ontmoeten we de broers en schoonzus van Elly en ook de als laatste lopende groep van W4W. Zie je wel dat die lussen leuk zijn om te lopen? Ook zie ik hier de RWV'ers Co en Piet, die inmiddels binnen zijn. Dan gaan we aan het tweede stuk van de 3e lus beginnen en daar kan ik kort over zijn: dat is een verschrikkelijke ***lus! Vier zijden van een vierkant om de weilanden heen en tot overmaat van ramp is hij volgens mijn PGS ook nog eens een kilometer langer dan op de routebeschrijving staat.

Wel is leuk dat je een stukje tegengesteld parcours hebt, zodat een aantal wandelaars je al tegemoet komt lopen. Zo zien we Peter van het forum ook nog even. Op de wagenrust in deze lus eten we allebei een paar boterhammen, de hongerklop heeft toegeslagen, althans bij mij! Even na deze wagenrust staat er een geheime controlepost (het bleek dat veel mensen hier de lus hadden afgestoken verleden jaar) en dat is niemand minder dan Pronkie (Marijke) van ons forum! Nou, dat had ze zéker goed geheim gehouden!

Verder maar weer langs de weilanden, een koe die vreselijk veel moeite doet voor een lekker hapje gras zorgt gelukkig voor wat afleiding. Dan komen we voor de laatste keer bij de grote rust en wat een lekker gevoel dat we nu nog maar één klein lusje hoeven! Er moet toch wel iets heel geks gebeuren willen we het nu niet meer halen!

Lus 4

Lus 4 begint met een mooi stukje langs het water waar bootjes met witte zeilen varen. In de verte zie je een bruggetje en van vorig jaar weet ik nog dat dat precies 2 kilometer verderop ligt. Gek dat dat aan het eind van een tocht altijd meer lijkt te zijn … Na het enige stukje bos in deze Kennedymars arriveren we bij de één na laatste wagenrust. Hier geniet ik van een hardgekookt eitje en een plakje rookvlees. Jammer dat Brammeke er niet bij is, die is dol op rookvlees!

We hijsen ons weer overeind en vervolgen onze weg door de Broekpolder. In deze lus is geen toiletmogelijkheid meer en op een stuk langs de spoorlijn las ik hier m'n enige sanitaire struikstop van deze tocht in, Een unicum op 80 kilometer!

Dan komen we eindelijk aan op de laatste wagenrust, die is bemand door Henrike (ook al van W4W!) en Marijke die inmiddels klaar is met de geheime controle. Inmiddels hebben we gezelschap van Maarten gekregen, die in een dip zit die net zo groot is als hijzelf. Omdat de rust in de schaduw ligt is het er best fris en Henrike en Marijke sjouwen de grote strobalen die dienst doen als zitplaats, in de zon. Maarten ploft even lekker in het zonnetje neer.

Elly en ik verzamelen weer moed en gaan nu echt aan het allerlaatste stukje beginnen. Eerst over een veerooster (gelukkig kan ik door hekjes heen …) en tussen een kudde koeien door. Een geniepig steil bruggetje is dit jaar opeens uit het parcours verdwenen, maar aan het eind ligt daar nog wel steeds dat gemene kiezelpaadje op ons te wachten. Toch lijkt dat minder erg dan verleden jaar, misschien zijn de stenen wat de grond in getrapt.

We komen het dorp binnen en vrienden van Elly die ons daar op staan te wachten maken een fotootje van ons met de kerk op de achtergrond. We zijn er bijna! Nog even het laatste stempel halen en dan is het nog circa anderhalve kilometer. Het dweilorkestje staat buiten te spelen en als ze ons in het vizier krijgen, lopen ze gezellig met ons mee.

Zo worden we min of meer "opgebracht" door de fanfare en daar is dan eindelijk de echte finish! Natuurlijk moeten we ook hier samen op de foto en ook nog een keer met het orkest, het kan niet op!

Op het terras van de Commandeur zitten degenen van W4W die al binnen zijn op ons te wachten en onder luid applaus lopen we de laatste meters. We melden ons af en dan blijken helaas de medailles met nummer 1 op te zijn. Dat is toch wel erg slordig, zeker voor de voorinschrijvers hadden er toch voldoende beloningen moeten zijn! ook met de diploma's is iets mis, zodat we die later thuis gestuurd krijgen.

Ik heb weliswaar m'n tweetje, maar het is toch jammer dat we niet samen met onze medaille pronkend op de foto kunnen.

Ik haal nog een stempel voor in m'n wandelboekje en op m'n Kennedywalker-kaart en dan gaan Elly en ik op ons beurt zitten wachten op de rest die nog binnen moet komen. Wat hebben we het toch getroffen met het weer vannacht en vandaag, het is nog heerlijk op het terras!

Iets na vijven is iedereen binnen, de laatste groep komt ook begeleid door het dweilorkest het terras op stappen. Bijna iedereen van Walkers4Walkers heeft het gehaald, alleen Eppy is helaas uitgevallen en Robert heeft zich als echte wandelvriend over hem ontfermd en hem naar huis gebracht.

Terwijl de laatst aangekomenen van hun finishbier zitten te genieten, bel ik collega's Marjolein en Sander over het "probleem auto". Geen nood, Sander is zo lief om me weer op te komen halen en me naar m'n auto te brengen. Daarna haal ik Sunny op, die vannacht bij mij blijft slapen, helemaal terug naar Almere rijden leek haar niet verstandig …

We dobberen met de pont naar de overkant en bij mij thuis laten we de Chinees voor het eten zorgen. Dat smaakt best en na een lekker warm bad duiken we allebei ons bedje in. Slaaaaaapen, wat héééééééérlijk!

De volgende ochtend zijn we rond 9 uur wakker, we drinken samen nog een bakkie met wat crackertjes en dan vertrekt Sunny naar huis. Tijd om m'n tas en rugzak uit te pakken, het zit er weer op! Het was een geweldig evenement!

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet mijn gastenboek niet!