In de bossen rondom Veenendaal

Nieuw!
Klik hier voor een plaatje van de route in Google Earth!

Ik snapte er toch helemaal niks van, vrijdagavond! Normaal zet Danyell de avond voor ze gaat wandelen haar rugzak (en mij dus ook) op de bank neer, maar nu werd ik op zo'n ordinaire eetkamerstoel neergezet, je weet wel, zo'n Gerritje-Kakstaande-Stoel!

En toen werd er gebeld en toen stond opeens Elly voor de deur en toen snapte ik het natuurlijk! Elly is véél belangrijker dan ik en mocht dus op de bank zitten en ik moest op de stoel. Nou, 't is dat ik Elly ook wel een aardig tiepje vind, anders was ik toch wel errug boos geworden, hoor.

Maar goed, de dames gingen natuurlijk lekker aan het kwekken, eerst onder het genot van een koffietje en toen nog een drankje. Ik riep nog: "Ga nou naar bed, om kwart voor 5 loopt de wekker af!", maar nee hoor, lekker eigenwijs zijn en pas om half twaalf in bed duiken!

Enfin, de volgende morgen kwamen ze met kleine slaperige oogjes uit bed gekropen en om half zes gingen we met z'n allen op pad. Ook in de auto zat ik dit keer tweede rang, Elly mocht natuurlijk voorin en ik werd verbannen naar de achterbank. Gelukkig heeft Elly een paar gezellige Ellyfantjes aan haar rugzak hangen, had ik tenminste nog een beetje aanspraak.

We hebben een heel eind gereden en we zagen bijna geen andere auto's, iedereen heeft vast nog geslapen op dat tijdstip. Iets voor 7 uur meldde BramBram: Bestemming bereikt. We hadden een mooi plekje op het parkeerterrein en Danyell en Elly gingen gauw inschrijven.

Dat was wel een beetje duur, € 7,50 inclusief medaille, maar daar ging nog wel € 0,50 bondskorting vanaf. Gelukkig bleken zowel aan de start als op drie controleposten de consumpties gratis te zijn, dus viel het al met al toch wel mee.

En toen gingen we aan een tafeltje zitten wachten, snapte ik ook al niks van, normaal gaat Danyell altijd direct op pad! Hééééj, daar kwamen opeens een paar Hanwagjes aan, vergezeld van Rugzak! Die kwamen me bekend voor, die schrijven ook altijd verhaaltjes, net als ik! Ze hadden Wilma bij zich en Aline en ook Wim en Maarten, maar die zouden niet mee gaan lopen. Even later arriveerde ook Henrike.

En niet te geloven, daar toverde Wilma een grote doos van die kleverig gevulde bruine dingen tevoorschijn: NEGERZOENEN! Om 7 uur 's morgens! Getverrederrie! En Danyell en Elly namen er nog eentje ook! Elly zelfs twee, de hebberd!

Maar eindelijk, eindelijk, eindelijk dan gingen we op pad. En na een klein stukje Veenendaal gingen we de bossen in, met af en toe een leuk zandpaadje. Die zandpaadjes waren alleen door de regen van de afgelopen dagen veranderd in regelrechte modderpoelen!

Volgens de uitgebreide routebeschrijving (7 kantjes!!) zou de eerste rust op 13,4 km zitten. In een heerlijk zonnetje dat door de dames met open armen werd begroet ging het dus richting koffie. We passeerden een mooi vennetje en liepen een stuk over de hei met een prachtig uitzicht.

Danyell liep trouwens behoorlijk te mopperen, ze was nota bene haar pufjes vergeten en op dit pittige parcours en met gezelschap waartegen natuurlijk gekletst moest worden, ging dit haar op den duur toch opbreken en dus werd het tempo drastisch verlaagd.

Na de koffie begon het helaas toch weer te betrekken, maar het bleef gelukkig wel droog, hoefde ik in ieder geval niet onder de poncho!

De tweede rust op 18,1 sloegen we over en via nog meer modderige paadjes, een uitkijktoren en een mooi gebouw met blauwe luiken, bereikten we de rust op 21 km. Dat zei de organisatie trouwens, de GPS van Danyell wees hier al 22,4 km aan!

Op deze rustpost was Wim er ook weer, hij had twee bakjes bij zich met verse aardbeitjes en ananas! Zooooo, daar heb ik wel ff lekker van zitten snoepen, zeg, m'n hele neus zat onder de poedersuiker!

Na een kopje koffie en thee gingen we er weer vandoor, opnieuw de bossen in en langs prachtige vennetjes.

Op dit stuk zat trouwens ook een pittige klim naar een de Graftombe van Nellesteijn boven op een heuvel, hetgeen Danyell de opmerking ontlokte: Waarom hebben ze die man niet op straatniveau begraven?! Op de foto lijkt het niet zo erg, maar het was best errug steil, hoor!

Hierna liepen we weer een stukje met z'n allen, langs een leuke uitzichttoren (de Uilentoren) op naar de volgende rust die bij een tennisvereniging zou zijn. Wilma, Aline en Henrike besloten hier door te lopen, maar Elly en Danyell gingen een lekkere tosti eten. Leuk hoor, tennis kijken! Alleen dacht ik dat daar allemaal schaapjes zouden tennissen, maar niks hoor, 't waren gewoon mensen …

En verder ging het weer, vanaf hier zou het nog ongeveer 12 kilometertjes zijn en we liepen door prachtige (statige) beukenlaantjes. In de routebeschrijving stond dat we langs een hele grote beuk zouden komen en daar gingen Elly en Danyell samen op de foto, dat vroeg Danyell aan een passerende mevrouw, pffff, had ze toch ook aan mij kunnen vragen!

Ook kwamen we bij een heel mooi uitzichtpunt, alleen jammer dat er zoveel varens stonden, je zag bijna niks! Danyell klom zelfs op een bankje, maar ook dat hielp niet veel.

Onderweg was er nog een caférust waar we nog vlug even een bakkie hebben gedaan en daarna klommen we voor de zoveelste keer een heuvel op om in de verte de contouren van de flats in Veenendaal te zien. Het was wel een heel erg mooi parcours, hoor!

Ook bij de allerlaatste (wagen) rust zijn we even 5 minuutjes gaan zitten en hebben we nog even van een bakkie genoten. We hebben ook nog een praatje gemaakt met de EHBO'ers (die waren trouwens bij elke post aanwezig) en die hadden gelukkig vandaag niet veel werk gehad.

Het allerlaatste stukje ging alweer door prachtige beukenlaantjes met leuke doorkijkjes naar het kasteelachtige Huize Prattenburg.

En net toen Danyell en Elly allebei begonnen te zuchten "dat ze er nu toch wel zouden willen zijn" liepen we Veenendaal weer binnen. Ik mocht met het bord op de foto, eeeeng!!! Boe, wat was dat hoog, ik was blij toen ik weer aan de rugzak hing.

In het startbureau waren Wilma, Aline en Henrike ook nog en we hebben gezellig nog wat nagepraat. Helaas was er niet veel te drinken meer te krijgen. Danyell en Elly wilden nog pannenkoeken gaan eten en Elly vroeg aan de barman een pannenkoekenhuis en Danyell vroeg datzelfde aan Wilma en Aline. Was wel lachen toen dat dus twee identieke routebeschrijvingen opleverde!

In allebei de routebeschrijvingen werd verteld dat we bij de stoplichten een weg rechts naar boven moesten hebben, enfin Danyell en Elly hebben zich 3 slagen in de rondte gezocht naar die weg en uiteindelijk kwamen ze midden in het bos bij de laatste wagenrust terecht … Lachen! Gelukkig wisten ze daar te vertellen dat we bij de eerste stoplichten eerst naar links hadden gemoeten en bij de dan volgende stoplichten de weg naar rechts. Ja, toen was het een fluitje van een cent en zaten de dames binnen de kortste keren achter een dampende pannenkoek!

De rit naar huis verliep daarna voorspoedig. Het was een geweldige dag geweest, maar ik denk dat Danyell nóóit meer haar medicijnen vergeet!

Meer foto's staan op de site van Wilma en in een album van Elly (sommige van de foto's van Elly heb ik ff gepikt voor dit verslag!

Vergeet mijn gastenboek niet!