Bill se Dijktoggie
Wandeltocht ter ere van het 75-jarig bestaan van de Afsluitdijk

Nieuw!
Klik hier voor een plaatje van de totale route in Google Earth!
en hier voor een plaatje van de route op Wieringen.

Na maanden van voorpret op het W4W forum, gaat het vandaag dan echt gebeuren! We gaan "De moeder aller dijken" bedwingen! Dit ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan van de Afsluitdijk, welke werd gesloten op 28 mei 1932.

Op 24 oktober 2006 verscheen het eerste berichtje van Bill op het forum, een poll: moet ik er mee doorgaan of niet? Er werd gestemd met als resultaat 86% vóórstemmers! En dus ging Bill ermee door! En hoe! Onvermoeibaar trommelde hij de medewerking van wsv Wieringen, wsv De Koninklijke Marine en de bestuurders van de Hippo-feesten bij elkaar. Er werden posters gedrukt, flyers gemaakt en er werd véél, héél erg veel mond-tot-mond reclame gemaakt. Er werden bussen geregeld, medewerkers gecharterd, rusten besproken, lunchpakketten georganiseerd, een dixie voor de hoge nood op de dijk besteld en last but not least: de route werd gepijld, en Bill liep zelf de tocht voor op 17 mei. En dan zal ik best nog dingen vergeten zijn te noemen …

En zo werd al gauw de erenaam voor deze tocht geboren: Bill se Dijktoggie!

Mijn broer Henk (alias De Mafioso) wilde ook mee, evenals een vriend van ons beiden, Peter en onderweg zouden we Ton van het forum oppikken. Na BramBram de nodige gegevens gevoerd te hebben bleek dat ik om 3 uur op moest staan om Henk in Schiedam, Peter in Delft en Ton in Roelofarendsveen op te halen! Rond 10 over half zeven zouden we dan in Hippolytushoef arriveren, waar we per bus naar Zurich gebracht zouden worden om dan terug te wandelen naar de auto in Hippo! Dit bewijst geloof ik wel weer eens dat wandelaars stapelmesjogge zijn!

Maar goed, alles verliep volgens plan, het ophalen van de diverse personen verliep gladjes, niemand versliep zich en met 25 minuten voorsprong op het schema arriveerden we om kwart over zes in Hippolytushoef. Gelukkig was De Harmonie al open en konden we alvast een bakkie koffie doen. We waren nog niet eens de eersten en al gauw na ons druppelden, wat zeg ik, stróómden er bekenden en onbekenden binnen!

Even later arriveerde ook Bill en daar stond ook de bus gereed. De startkaarten werden uitgedeeld en gut, dat is nou toch weer toevallig: heb ik wéér nummer 17! Hoe bestaat het toch, hè?

Tijdens de rit met de bus over de dijk komt de stemming er goed in, het ziet er buiten prachtig uit met een heerlijk zonnetje en volgens de buschauffeur "valt het met de wind wel mee"! Met de bus gaat het razendsnel natuurlijk en aan de overkant staan de mensen die geen gebruik hebben gemaakt van de bus ons al op te wachten.

We kunnen in het wegrestaurant nog een kopje koffie doen, dan worden de startkaarten gestempeld en kan de grote tocht beginnen!

Als eerste blijkt dat de buschauffeur toch wel een beetje errug optimistisch was met z'n "de wind valt wel mee"! Ja, ja als je in de bus zit …, maar nu giert de wind ons met krachtje nummer 6 vol in het gezicht. En dat zal 33 kilometer lang zo blijven …

Maar enfin, de eerste schreden zijn gezet en door de tempoverschillen ontstaat er gelijk een langgerekt lint wandelaars. Er vormen zich (zoals gewoonlijk) groepjes van mensen met hetzelfde tempo en ik loop zo'n beetje samen met Ank, Hennie, Henk en Peter.

Het eerste stuk gaat natuurlijk lekker, we zijn allemaal nog fris en monter en we vinden dat het er eigenlijk wel een beetje bij hoort, wind tegen, het moet tenslotte wel een beetje een "barre" tocht worden.

Na 5.5 kilometer zit er vlak voor de Lorentzsluizen een wagenrust, daar mogen we heel eventjes de dijk af en we genieten van een windstil momentje. Onze kaarten worden afgevinkt en er wordt bijgehouden wie er allemaal gepasseerd zijn.

Dan passeren we de sluizen en hoewel we dus al 5 km dijk hebben gehad lijkt het hier eigenlijk pas te beginnen: we hebben zicht op een eindeloze, eindeloze rechte dijk! Je kan ook bovenop de grasdijk gaan lopen en Henk en Peter proberen dat ook even, maar dat is nogal hobbelig en de wind giert bovenop de dijk zo mogelijk nóg harder!

Na 17 kilometer arriveren we bij de afslag Breezanddijk, hier is een benzinestation en een camping. In de kantine van de camping kunnen we binnen even bijkomen en krijgen we een lunchpakket met wat fruit erbij. Overigens is er geen waterleiding op de dijk, we kunnen dus nergens vers water bijtappen, maar daar waren we van tevoren voor gewaarschuwd, zodat iedereen voldoende vocht bij zich heeft! Koffie in de kantine wordt gezet met behulp van grote jerrycans water!

Overigens heb ik behoorlijk last van m'n darmen, zo erg zelfs dat ik twee sanitaire stops aan de achterkant van de dijk heb moeten inlassen, gelukkig bivakkeren daar alleen zeemeeuwem en andere gevleugelden …

Na een welverdiende rust gaan we weer manmoedig op pad, opnieuw de nimmer aflatende wind in, op weg naar de rust bij het monument, op 26,6 km, dus zo'n 9 km vanaf hier. En potdorie als we weer de dijk opkomen, zie je dat Monument van hier af al staan! Niet te geloven dat dat zowat 10 km ver weg is.

Op dit stuk voel ik me eerlijk gezegd heel erg beroerd worden, naast de pijn in m'n buik krijg ik ook last van ademhalingsproblemen. Niet zo gek natuurlijk met deze wind, ook mensen met een normale longfunctie zullen er volgens mij wel last van hebben!

We passeren de provinciegrens tussen Friesland en Noord-Holland en dan eindelijk zien we de afslagborden naar het Monument. Die zijn bekend, hè, eerst 1200 meter, dan 600 meter en dan heb je de afslag! Nou, vergeet dat laatste maar, dat lijkt alleen maar zo als je in de auto zit! Nu schijnt die afslag eeuwig te duren …, maar goed ik arriveer uiteindelijk bij de rust en moet even steun zoeken bij een stoel.

Als ik even gezeten heb en een stukje meloen heb gegeten gaat het wel weer beter en ik neem even een pufje. Weliswaar twee uur te vroeg, maar goed, ik heb het nu nodig en die twee uurtjes eerder zullen ook niet zoveel kwaad kunnen. Ook ga ik in het restaurantje bij het Monument even uitgebreid, maar vrij vruchteloos naar het toilet en ik fotografeer het beeld van de stenenlegger en van Ir. Lely.

Leuk is trouwens de brug over de snelweg heen, als je de trap af komt lijkt die zó in het water te eindigen …

Na deze rust is het nog ongeveer 6 km naar het einde van de dijk en Henk werpt zich op als ridderlijke broer en blijft bij me lopen. Erg lief van hem, want zulk gezellig gezelschap zal ik niet geweest zijn tijdens dit stuk, 't was een nogal uitgerekt HJBT-momentje!

Overigens doet zich op dit stuk het verschijnsel voor dat er even helemaal geen verkeer op de dijk rijdt! Dan zijn de bruggen aan beide zijden van de dijk tegelijkertijd open. Pas nu het weg valt merk je hoeveel herrie het voorbijrazende verkeer eigenlijk maakt!

En dan: Jippie! Daar zijn de Stevinsluizen, het einde van de dijk! Henk maakt een foto van me met de huizen van den Oever op de achtergrond. Hoe de rest van de tocht ook af mag lopen: De DIJK hebben we bedwongen!

En dan mogen we eindelijk, eindelijk eens een keer rechtsaf en voelen we de wind eventjes niet meer recht in ons gezicht. We lopen over de kade en door de coupure van Den Oever, waar Henk een jong vogeltje van een wisse dood redt door een loerende poes weg te jagen! Goede daad ook weer verricht!

Er volgen dan wat straatjes naar de rust bij korenmolen De Hoop. Hier ga ik weer even naar de dixie en neem daarna een lekker bakkie (hopelijk laxerende) koffie en later nog een bakje soep voor het broodnodige zout. Hè, hè, ik knap hier echt effe van op! Hier ontmoet ik ook Ank en Hennie weer, en ook Ed, Yvonne, Berend en Erik, iedereen is blij te zien dat ik weer "alive and well" ben. Toch wel erg leuk hoe iedereen met elkaar meeleeft!

Deze rust zat op 33,2 km en een snelle rekensom leert dat we nu nog zo'n 19 km voor de boeg hebben. 19 km door het prachtige Wieringerland, ik heb hier vaker gelopen en weet hoe mooi het is, zeker in dit zonnige weer!

Zo'n kleine 3 km na de rust staat daar wel de verrassing van de dag! Nota bene, Carola, net binnen van een uitputtende Elfstedentocht is samen met haar moeder Harriët na afloop hier naar toe gereden en staat nu als verrassing langs het parcours. Natuurlijk moet het Elfstedenkruisje even bewonderd en vereeuwigd worden!

Dit stuk loop ik trouwens weer samen met Henk en Peter, die nog even ergens voor verongelukte Engelse piloot spelen, brrr. Ik loop hier weer te genieten van de Hollandse weilanden en vergezichten. Na de passage van een kerkhof gaat het richting camping Het Lagerhuis, waar de volgende rust op 37,9 km zit.

Hier kunnen we even heerlijk buiten van een drankje genieten, Henk en Peter nemen een goudgele rakker, ik houd het maar bij de koffie! Eric zit hier de langskomende mensen te turven en maakt even een aparte kaart voor Wandelbeer, die z'n dag kan dus ook weer niet meer stuk! Ook zie ik hier Nanta en Thunderstick, die op de 25 km lopen. Gezellig weer al die bekenden terug te zien!

Hierna komt er een geweldig stuk! We lopen richting wad en nemen dan een klein stukje onderlangs de dijk. Daarna mogen we de dijk over en aan de buitenkant onze weg vervolgen. De wind is hier mogelijk nog harder dan op de Afsluitdijk en door het zand wat op de dijk ligt worden we compleet gezandstraald. Maar in de verte zie je alweer waar je de dijk af mag en dus is het niet zo onafzienbaar als eerder op de Afsluitdijk. Ik heb wel weer wat problemen met m'n ademhaling en sluit op een gegeven moment schuin achter twee mannen aan om een beetje in hun luwte te lopen. Maar dat tempo ligt me te hoog, dus ik ga maar weer gauw op eigen kracht verder.

En dan eindelijk mogen we de dijk af en kan ik weer genieten van de prachtige vergezichten. Na een paar maal links, rechts, links komen we nota bene in Hippolytushoef terecht, dat is gemeen! We moeten nog zeker 9 km lopen! Als verrassing is er een extra rust bij Bill thuis, waar we in de tuin door Bill's vrouw Chris gastvrij onthaald worden op een hapje en een drankje. Komt prima uit, ik had op dit stuk toch al een "bankjesrust" in gedachten!

Verkwikt ga ik weer verder en kom dan uiteindelijk op het verste punt van de tocht: weer bij het wad, waar de "Kleine Afsluitdijk" ligt. Ik geniet van het uitzicht over het wad, wat een prachtig stukje Nederland is dat toch, en loop dan het laatste stukje tegen de wind in naar de allerlaatste rust van vandaag op 46,3 km in paviljoen "Brandend zand".

Henk en Peter zijn hier net door en Ank en Hennie staan op het punt van vertrekken. Ik ontmoet hier de mij nog onbekende forumster José en ook Cornelia en Tina zitten hier nog aan een bakkie. Bill komt ook binnenlopen en ik meld maar alvast dat ik natuurlijk met geen mogelijkheid de sluitingstijd van het startbureau (19.00 uur) ga halen. Maar geen nood, vanwege het barre weer is de sluitingstijd verlengd tot 20.00 uur, wel, dàt moet nog wel haalbaar zijn!

En dan vertrek ik voor het laatste stuk, eindelijk met de wind in de rug! Tjonge jonge, wat gaat dat eindelijk lekker zeg! Het gaat een stuk over de wierdijk waar je goed kan zien hoe woelig de baren zijn en daarna over mijn favoriete Hoelmerdijk.

Nu ik eindelijk geen problemen meer heb met ademhalen loop ik weer als een tierelier, met m'n voeten en benen is helemaal niks aan de hand, ik heb het gevoel dat ik zelfs de Afsluitdijk op deze manier nog terug kan lopen …

En dan ga ik het tunneltje onder de snelweg door en ben ik weer terug in Hippolytushoef. De man van Hennie, collega Jan komt me tegemoet lopen en vergezelt me de laatste kilometer naar De Harmonie. Als ik daar binnenkom zit daar het hele verzamelde forum na te bieren en word ik met gejuich en applaus ingehaald. GEWELDIG!

Ik meld me af en neem een werkelijk schitterende beloning in ontvangst, alsmede een prachtig diploma. Als ik later goed in het mapje kijk, zit er zowaar ook een diploma voor Wandelbeer in! Dat is z'n tweede al in drie weken tijd, die beer gaat nog eens naast z'n schoenen lopen!

Ik plof neer op een stoel, krijg van Joepie een koude chocomel, en vertel iedereen hoe ver het was en hoe bar … maar dat wisten ze al … Uiteraard doe ik mee met het juichen en applaudisseren voor degenen die na mij binnen komen en maak nog wat fotootjes van dit supergezellige nabieren.

Rond kwart voor negen maken we weer aanstalten om te vertrekken, tenslotte hebben we nog best een lange rit voor de boeg. Ietwat strompelend begeven we ons naar het Blauwe Beestje, dat achter de supermarkt geduldig op ons staat te wachten.

Ik scheur Noord-Holland door, maak een sanitaire stop voor de heren afbierders ergens bij Schiphol, zet Ton weer af in Roelofarendsveen, gooi Peter in Delft eruit en bewonder in Schiedam nog even de nieuwe bad- en slaapkamer van De Mafioso en vertrek dan voor het allerlaatste stuk naar Rozenburg.

Thuisgekomen loopt Bram me hinderlijk voor de voeten, dus die geef ik gauw een bakje eten, ik plons ff in bad en duik dan heerlijk m'n mandje in!

't Was een TOPdag!

Natuurlijk zijn er meer mensen geweest die foto's en of een verslag hebben gemaakt! Kijk hier voor de belevenissen van:

Bill
Ed en Yvonne
Anneke
Ank
Erik
Cornelia
Sunny
Dennis

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet mijn gastenboek niet!