Kennedymars WIK - RWV

Nieuw!
Klik hier voor een plaatje van de route in Google Earth!

Na de prima verlopen Kennedymars in Maasland in oktober vorig jaar, wilde ik nu ook de Kennedymars van m'n eigen vereniging RWV, in samenwerking met WIK, eens gaan lopen. In tegenstelling tot andere Kennedymarsen heb je voor deze slechts 18 uur de tijd. In Maasland had ik er 18 uur en 10 minuten over gedaan, dus met een beetje goede wil en ietsje minder rusten zou dat toch moeten lukken!

Net als toen bij Maasland waren de weersvoorspellingen desastreus! Voor Maasland werd er toen verschrikkelijk herfstweer voorspeld, nu zat er een heuse hittegolf aan te komen. Er werd gesproken over 29° nota bene, en het is net eind april! Maar goed, er werd in ieder geval geen regen voorspeld, dat scheelt in ieder geval weer het meesjouwen van regenkleding.

In de tas voor onderweg gingen dit keer dus een extra paar schoenen, twee paar schone sokken, wat schone shirtjes en niet te vergeten … zonnebrandolie! In de rugzak m'n platypus met water, een flesje extran en wat ligaatjes.

Ik had vooringeschreven en toen ik me in Dordrecht aanmeldde, ontving ik naast de routebeschrijving en m'n inschrijfkaart ook een label voor aan m'n "tas voor onderweg". En wat een toeval zeg … Laat ik nou nummer 17 hebben … Nou, die Kennedymars kan niet meer stuk natuurlijk!

In het startbureau was het gezellig druk, erg veel bekenden natuurlijk van de RWV en ook van Walkers4Walkers waren er de nodige deelnemers.

Dit keer zouden van start gaan: Peter, Marc, Marcel, Berend, Ardie, Trudy, Syl en ikke dan. Best een aardig cluppie dus weer! Overigens had Berend op het forum verteld dat hij "misschien wel een stukje mee zou lopen". Wel, hij heeft dus de hele mars uitgelopen!

Iets voor elven hield Gijs zijn gebruikelijke speech, ik stond er helaas iets te ver vanaf en heb slechts een paar flarden opgevangen. Om 11 uur was hij uitgekletst en gingen we er met 170 man vandoor, de koele nacht in.

En die nacht was inderdaad heerlijk, prima temperatuurtje met een heerlijk briesje. Ik ben dol op wandelen in de nacht dus ik heb weer uitgebreid lopen genieten. Op het eerste stuk zaten een paar hele lange wegen, maar omdat het natuurlijk donker was, viel dat helemaal niet zo op! Van alle kanten hoorde je kikkers brullen en sommige vogels gaan volgens mij helemaal nooit slapen! Of zouden wij ze uit hun slaap hebben gehouden …?

Op het bij de routebeschrijving behorende lijstje van de rusten stond dat we maar liefst 8 verzorgingsposten en 3 binnenrusten konden verwachten. Op 6,7 km zat al de eerste verzorgingspost, waar ze yoghurt en vla in de aanbieding hadden.

Hierna kwam een vreselijk leuk stuk over een graspad, waarop je via een trapje over een hekje terecht kwam. En hoewel fotograferen zo in de nacht niet ideaal is, kon ik het toch niet laten om hier een fotootje van te maken! Het groepje waar ik mee liep bestond uit Berend, Syl, Trudy, Karin en Annette.

Vlak voor de tweede verzorgingspost gingen we een brug over, vlak naast de spoorweg en daar hadden we een prachtig uitzicht op de lichtjes van de omringende industrie. Vlak voor ik de foto maakte sjeesde er een trein met een noodgang voorbij, imposante gewaarwording zo vlak naast je op een brug.

Op de tweede verzorgingspost heb ik een glaasje ranja genomen en toen gingen we op weg naar de eerste binnenrust in het Streek-Natuurcentrum in Papendrecht. Hier was het niet erg druk meer (de snelle wandelaars waren natuurlijk allang weer weg), zodat we volop zitplaats hadden. ook konden we hier voor de 1e keer over onze bagage beschikken, maar ik had nog niks nodig, dus heb ik mijn tas direct weer in de auto gezet.

Binnen heb ik even lekker van een bakje koffie genoten en uitgebreid getoiletteerd. We waren trouwens mooi op tijd, over de eerst 20,6 km hebben we drie uur gedaan, om op het schema van 5 per uur te blijven mogen we dus een half uur rusten!

Dat hebben we niet nodig en na twintig minuutjes stappen we weer op. Nog een paar uurtjes de nacht in, op de volgende binnenrust zal het alweer licht zijn!

Ook in het stuk op weg naar de 3e verzorgingspost zitten een paar hele lange wegen. Wel lekker voor het tempo, gewoon rechtdoor en stampen maar! Bij de verzorgingspost aangekomen hebben we daar even op een bankje van een drankje zitten genieten, maar al gauw gingen we weer op pad.

Het volgende stuk ging abominabel! Het was een prachtig stuk route, hoor, daar niet van, maar ik kreeg het benauwd en daarbij nog eens een vreselijke pijn in m'n rug. Ik heb de groep maar vooruit laten gaan en ben in m'n eigen tempo erachteraan gesukkeld, zo kon ik tenminste m'n ademhaling een beetje geconcentreerd in de gaten houden.

Bij de 4e wagenrust ben ik neergezegen op de treeplank van de auto en heb allereerst een pufje genomen om wat meer lucht te krijgen en daarna een pijnstiller voor m'n rug. Potdorie, dat die nou weer begint op te spelen, daar heb ik in jaren geen last van gehad! Ik dacht er serieus over om er maar mee te stoppen, maar besloot om toch in ieder geval door te lopen naar de 2e binnenrust.

Vanaf dit punt heb ik eigenlijk de hele tocht alleen gelopen, dat beviel me onder deze omstandigheden het beste, praten ging me door de benauwdheid helemaal niet goed meer af en om nou in een groepje constant voor stommetje te gaan lopen spelen …

Vlak voor de 2e binnenrust zag ik de zon opkomen, mooi hoor, de lucht kleurde helemaal roze en rood! Ik was echt blij toen ik de pijl voor de rust zag staan, met deze pijn in m'n rug wilde ik nog maar één ding: zitten!

En dat heb ik ook uitgebreid gedaan! Ook heb ik hier besloten om m'n rugzak niet mee te nemen op het volgende stuk. Wat natuurlijk het probleem oplevert waar je je spullen laat. Hmmm, mobieltje kon in m'n broekzak, GPS in de linker hand en een flesje drinken in m'n rechterhand. Ik was bang dat ik m'n camera en Wandelbeer achter moest laten …

Wandelbeer boos natuurlijk en gelukkig kwam Astrid met de oplossing, ze had een brede riem waar precies het hoesje van m'n camera omheen paste en natuurlijk kon Wandelbeer daar ook tussen geklemd worden. Hij was dolgelukkig, want stel je voor: het zou de eerste tocht geweest zijn waarbij hij was uitgevallen …

Enfin, ik zonder rugzak weer op pad en hoewel het in het begin erg wennen was, niks op je rug, begon ik na zo'n 3 kilometer te merken dat het toch wel goed uitpakte! Ik had weliswaar nog steeds pijn, maar als het zo bleef, dan zou ik het nog wel gaan redden! Overigens was dit het langste stuk tussen twee verzorgingsposten in: wel 9,5 kilometer!

Na een tijdje kwamen we op wel heel erg bekend terrein, ik zag de Pendrechtse molen en ook de bruggetjes met die enge veeroosters erin. Ik ribbelde er voorzichtig overheen en arriveerde vlak hierna bij verzorgingspost nummer 5.

De verzorgingsploeg stond hier heerlijk in het zonnetje duidelijk te genieten van hun werk en Sico of Yvon maakte hier een fotootje, zodat ik er zelf ook eens op sta! Overigens ben ik ook hier even uitgebreid op de bank gaan zitten en heb wat rek- en strekoefeningen met m'n rug gedaan.

Dan gaat het richting grienden, maar eerst komt er een stuk dwars door de weilanden. Je kan hier heel ver om je heen kijken en voor me zie ik nog enkele groepjes wandelaars. Normaal gesproken ben ik dol op zulke lange lege wegen, maar op zo'n tocht als deze zijn sommige stukken wel héél erg lang …

Maar dan komt het stuk door de grienden en ik loop weer volop te genieten. Even zijn alle pijntjes vergeten, en ook maak ik hier wat extra fotootjes. Ik realiseer me dat ik eigenlijk alleen met wintertochten in de grienden kom en zoals ze er nu dus uitzien, ken ik ze hlemaal niet!

Prachtig, al dat frisse groen en het uitbundig bloeiende fluitekruid prikkelt je neusgaten, ik ben blij dat ik geen last van hooikoorts heb …

Vlak na de grienden staat daar verzorgingspost nr. 6, waar ik geniet van een heerlijk bakkie groentesoep. Er komt net een stoeltje vrij, waar ik weer even dankbaar gebruik van maak. Als ik m'n soep op heb, komen daar net Syl, Berend en Annette aan, ik lever m'n stoel dus weer in en begin aan de etappe naar de volgende binnenrust.

Het begint nu een stuk warmer te worden en ook nu zitten er een paar hele "open" wegen in het parcours. Geen greintje schaduw dus en ik ben blij dat er tenminste nog een beetje wind staat, anders was het helemaal niet uit te houden. Ik word ingehaald door Sandra en Anja, we zijn elkaar tijdens deze tocht al vaker tegen gekomen en nu zet ik ze eventjes op de foto!

Vlak voor de binnenrust in Heerjansdam word ik ingehaald door Syl en Berend en gedrieën lopen we het laatste stukje. Bij de rust moeten we een grote trap af en hier verzwikt of verdraait Syl haar knie. Er verschijnt een bobbel, maar gelukkig kan ze er wel mee doorlopen. Ik merk dat ik met deze warmte veel vocht nodig heb, normaal lust ik graag een kopje koffie, maar vandaag ben ik enthousiast aan de frisdrank, Icetea deze keer. Lekker koud!

Na deze rust komt er een werkelijk prachtig stuk parcours! Weilanden vol bloeiende bloemen, een schattig kerkje ergens en een idyllisch paadje omzoomd door koolzaad en fluitekruid.

Hoewel ik allang niet echt lekker meer loop door de pijn in m'n rug, kan ik toch nog wel een beetje van al dit moois genieten. En af en toe stil staan voor een fotootje (waarbij ik gelijk weer even rek en strek met m'n rug) doet me ook goed. Voor de rest heb ik nergens last van dus opstarten vanuit stilstand is geen enkel probleem.

We komen langs een stukje waar het zowaar drijfnat is, een hele grote plas midden op het pad. Ik vraag me af waar dat water in 's hemelsnaam vandaan komt, het heeft al wekenlang niet geregend!

Sandra en Anja lopen ook weer in de buurt en roepen op een gegeven moment, naar het pad wijzend, dat er een mooie rups oversteekt. Eenmaal bij de rups aanbeland zak ik zo goed en zo kwaad als het gaat door de knieën en vereeuwig hem. Inderdaad een mooie rups!

Ook bij wagenrust nummer 7 giet ik me helemaal vol met vocht en zit even heerlijk op een bankje in de schaduw. Op mijn vraag of de rest van het parcours door de schaduw gaat, krijg ik te horen dat er nog een stuk langs een dijkje komt, helemaal uit de wind en in de volle zon.

Nou, daar kijk ik echt naar uit …

Maar, WIK en RWV kennende zullen ze er alles aan doen om het de wandelaars naar de zin te maken en ja hoor, op het beruchte stuk langs de dijk staat er een extra drinkpost! Hulde! Met jullie erbij hadden ze die marathon in Rotterdam gewoon door kunnen laten gaan!

Buiten wat te drinken, maak ik bij deze post ook m'n sjaaltje even drijfnat en leg dat in m'n nek. Eerst ff brrrrrr, maar daarna héérlijk koel! Op naar de allerlaatste verzorgingspost bij de brug!

Die brug zie je al vanuit de verte opdoemen. Mooie brug trouwens, maar als ik er vlak bij ben zie ik geërgerd dat hij nota bene open staat! Maar "gelukkig" is de brug zo lang dat hij alweer dicht is vóór ik bij het bewegende brugdeel ben!

En daar onderaan de brug is dan verzorgingspost nummer 8 (eigenlijk 9 dus, met die extra post meegeteld). Hier krijgen we een heerlijk bakje fruit voorgeschoteld, lekker fris bij deze onhollandse temperaturen.

Het laatste stuk van 6 km gaat moeizaam, ik kom niet al te snel meer vooruit en ieder plekje schaduw benut ik om even af te koelen en de rug te strekken. Een prachtige fontein doet me naar een koele douche verlangen en ik passeer een ingenieus gestutte boom.

Dan staat er ca 1 km voor het eind een bankje in de schaduw en ik besluit om hier op de rest van de forumlopers te wachten, behalve dan Marc, Marcel en Peter, die natuurlijk allang binnen zijn en Trudy die helaas op 52 km heeft moeten stoppen.

Ik vermaak me een beetje met een paar gezellige ganzen en dan komt als eerste Ardie de bocht om. Ze ploft naast me op het bankje neer en beleeft nog even een verlate dip. Even later arriveren Syl en Berend. Ardie besluit nog even af te blijven koelen, dus gedrieën gaan Syl, Berend en ik op de finish af.

Daar worden we opgewacht door Gijs, die ons feliciteert met de voor ons mooie tijd (17 uur) en een foto van ons maakt met op de voorgrond één van de onmiskenbare Kennedypijlen. daar hebben we er vannacht en vandaag honderden, zo niet duizenden, van gezien. Zelden een tocht meegemaakt die zo goed gepijld was!

En dan zijn we binnen! We kunnen aan de 100 bier, 100 ijsjes of 100 chocomel! Annette was na de laatste rust vooruit gegaan en zit al binnen te glunderen na haar eerste Kennedy. Ook Marcel is er nog en staat (nadat hij gehoord heeft dat er medailles te kort zijn en dat Ardi hem opgestuurd zal krijgen) zijn medaille aan Ardie af. Heb ik al eens gezegd dat wandelaars fantastische mensen zijn?

We genieten nog even na en Wandelbeer zit beretrots naar z'n eigenste diploma te kijken, dolblij dat hij gewoon de hele tocht mee heeft gekund en niet in de tassenauto hoefde. Dan gaan we huiswaarts, ik geef Annette een lift en ben gelukkig nog niet zo slaperig dat ik bang ben achter het stuur in slaap te vallen.

Eenmaal thuis komt dan toch onverbiddelijk de zandman langs, ik geef Bram nog te eten en plons dan in bad en daarna duik ik lekker m'n bedje in. Ondanks de pijn in m'n rug en de benauwdheid (voornamelijk 's nachts) is het toch een geweldige tocht geweest!

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet mijn gastenboek niet!