Een gezellige zondag in Grave

Ziezo, de zaterdag heb ik dit weekend besteed om naar de kapper te gaan en een leuk stoeltje te kopen voor m'n zolderkamertje. Zondag was namelijk de winterserie in Escharen/Grave, een heel eind weg, maar omdat mijn zwager en schoonzusje daar wonen leek het me leuk om er een combinatiedagje van te maken. Zo vaak wandel ik niet in die omgeving, dus het leek me weer eens iets anders.

Bij nacht en ontij liep de wekker dus weer eens af, onzalige sport eigenlijk, dat wandelen … Ontij moet je trouwens in dit geval letterlijk opnemen, toen ik wakker werd hoorde ik de regen alweer tegen de ramen kletteren. Bah!

De rit naar Grave verliep voorspoedig, alleen was het eerste stuk een beetje oppassen geblazen met al het regenwater in de bandensporen van het vrachtverkeer. Ik heb hele stukken gewoon maar op de middelste baan gereden. Normaal heb ik een hekel aan onnodig links rijden, maar op dit tijdstip was er toch bijna niemand op de weg, dus niemand heeft last van me gehad.

Overigens werd het in de loop van de rit droger en toen ik Grave binnenreed was het zowaar helemaal droog. Wat me opviel toen BramBram me weer feilloos naar de juiste startplaats had geloodst, was het riante clubgebouw waar DEW over kan beschikken.

Een ruime kantine en daarnaast nog een apart zaaltje voor de inschrijving. Menig wandelsportvereniging hier inde Randstad kan er alleen maar likkebaardend naar kijken!

Het was rustig bij de inschrijving (niet zo gek natuurlijk met dit abominabele weer), maar ik was dan ook een kwartiertje later, dus veel wandelaars zullen al op pad zijn geweest. Om 10 voor negen ging ook ik op pad, gewapend met een routebeschrijving, waar 1 minpuntje aan zat: er stonden geen tussenafstanden bij! Nu is dat op een 20 km niet zo'n ramp natuurlijk, maar ik weet gewoon graag waar ik ongeveer ben, waar de rust zit en hoeveel de totaalafstand is.

We gingen eerst een stukje door de oude binnenstad, waar ik een wel héél bekend hotel ontwaarde! Bijna jeugdsentiment zeg, hier heb ik jaren geleden toen de 40 km tijdens de 4Daagse nog door Grave kwam, vaak zitten rusten.

We mogen ook een stukje langs de Maas, waar een groepje eendjes luid kwakend om brood zit te bedelen. Helaas moet ik ze teleurstellen, maar om het goed te maken zet ik ze even op de foto.

En dan zie ik daar in de verte alweer zo'n oude bekende: DE brug bij Grave! Wat leuk om die weer eens terug te zien en wat een immens lange brug is het eigenlijk! Toen ik hem zo door de struiken op zag doemen, viel het nog wel mee, maar toen ik later van verderaf een fotootje nam, viel die lengte pas echt op!

Overigens is hier bij de brug het begin van het Airborne Pad, Market Garden, er staat ook een plaquette met het verhaal van de verovering van de brug en hoe de brug daaraan zijn huidige naam ontleend heeft. De brug blijkt dus de John S. Thompson Brug te heten. Weer wat geleerd, voor mij was het gewoon altijd “De brug bij Grave”.

Na de brug lopen we langs een gemaaltje, waar weer eens een prachtig exemplaar voor m'n verzameling “gekke verkeersborden” staat. Levensgevaarlijke draaikolken dit keer!

Inmiddels is het weer begonnen met miezeren, in het begin viel het nog wel mee, maar het begon steeds harder door te regenen. Toen we na een grote boog weer in de buitenwijken van Grave terugkwamen heb ik bij een bankje dan ook m'n poncho aan staan wurmen, niet zozeer voor mezelf, maar meer voor m'n telefoon en camera!

Het parcours vind ik grandioos! Heerlijk over dijkjes en door de weilanden met in de verte een paar kerktorens. Ik loop te genieten, ondanks de regen!

We komen door het dorpje Velp en daar schiet ik spontaan in de lach bij het zien van een waarschuwingsbord voor overstekende gehandicapten. Zo te zien zijn de gehandicapten hier bijzonder goed ter been!

Via een soort kasteeltje of landhuis (De Binckhof) moeten er een paar modderpaadjes door een stukje bos genomen worden, Leuk weer even de goeie kant zoeken om de ergste modder te ontwijken.

Na ongeveer 2 uurtjes kom ik bij de rust, die is in een grote tot een soort clubhuis omgebouwde garage. Heerlijk even de natte poncho uit en van een warm bakkie koffie genieten. Overigens staan hier ook hele grote pannen soep te borrelen, maar daar heb ik op het ogenblik nog niet zo'n trek in, maar het ruikt goed, dat wel!

Als ik weer buiten kom is het inmiddels droog geworden en de poncho kan dus verder aan de rugzak. Door het ontbreken van afstanden op de routebeschrijving weet ik niet precies hoever ik nog moet, maar ik schat het op ongeveer anderhalf uur.

Op dit stuk lopen we ook weer veel door de weilanden, een enkel weiland ziet er zelfs al lente-achtig uit, maar als je goed kijkt zie je dat het alleen maar het gras is, dat geel is en nog geen bloeiende bloempjes.

Vlak voor we Grave weer in gaan komt er nog een schilderachtig paadje met leuke knotwilgjes aan de zijkant en een stukje door een park, en waarachtig: heel even komt de zon door de dikke grijze wolken piepen. Maar daar schrok hij zo van, dat hij gelijk weer verdween …

Rond 10 over 12 was ik binnen en heb ik nog even met de mensen van de organisatie gebabbeld en wat reclame voor m'n site gemaakt natuurlijk. Stempeltje voor in m'n boekje en nog even een bakkie koffie. Daarna ben ik naar m'n zwager en schone zus gereden (500 meter verderop!) en heb daar nog een gezellig middagje gehad. De combinatie-dag was dus erg geslaagd!

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet mijn gastenboek niet!