Heel veel fietspaden

En toen liep zondag om half 7 de wekker af voor de tweede wandeldag van dit weekend! Zondag is voor mij eigenlijk de dag van de huishoudelijke klussen, stofzuigen, wassen poetsen en boenen! Maar een zondagje wandelen is ook wel eens leuk natuurlijk, zoals m'n moeder vroeger al zei: dat huis staat er langer dan ik!

En zo vertrok ik om kwart voor 8 richting Den Haag voor de Kijk-Hoek-Duinentocht van De Haagse Wandelsportvereniging "De Vierdaagsche", de wegen waren stil en verlaten en BramBram loodste me keurig door het Westland naar de start aan de Madesteinweg. Vlak voor de ingang van de parkeerplaats kwam me een heel bekend rood autootje tegemoet: dat was Elly, die iets te ver door reed. En zo stonden we naast elkaar op de parkeerplaats. Mooier op tijd aankomen konden we niet!

Bij het inschrijven werden we gewaarschuwd dat de rust op 9,3 km waarschijnlijk niet open zou zijn, maar er was gepijld naar een alternatieve rust bij een voetbalclub vlakbij. Met een rust op 9,3 km besloten we om in het startbureau maar geen koffie meer te nemen.

Iets voor negenen gingen we op pad voor de 30 km. Dat begon al goed met een fietspad langs de Monsterseweg. Met recht een Monster van een weg, drie kilometer lang alleen maar rechtuit. Ik was blij dat we op een gegeven moment een leuke watertoren in zicht kregen, want echt veel te fotograferen viel hier niet!

Eindelijk mochten we dan van de weg af, een stukje tussen huizen door, waar blijkbaar iemand aan het wildplassen was geweest. Een ander had er een toepasselijke tekst bij gekrijt …

Hierna volgde weer een eindeloos fietspad, achter de duinen langs, richting Ter Heide en Hoek van Holland. Het liep op zich wel lekker, we hadden windje in de rug, maar we werden af en toe bijna van de sokken gereden door racefietsers.

Aan onze linkerhand lag een soort vakantiepark met bungalowtjes die zo dicht op elkaar lagen dat het ons de opmerking ontlokte: je kijkt het eten van elkaars bord. Nee, wij zouden hier geen van beiden een huisje willen hebben!

En daar zou dan de rust op 9,3 km zitten. Inderdaad was deze zoals al gezegd, gesloten, dus wij op pad naar de beloofde voetbalvereniging. Die bleek verder weg te zitten dan we verwachtten, zodat ik toch maar even een sanitaire stop in de struiken inlaste.

Toen stonden er dan eindelijk de pijlen naar de Hoekse Boys op de grond, waren ze even hard weer doorgekrast! Zondagsrust! Tja, hadden we kunnen weten in deze contreien. Nou, dan maar even een bankjesrust, het weer was er goed genoeg voor, hoewel het toch wel fris werd als je lang stil zat. Overigens werden we op ons bankje "overvallen" door 4 vrolijke honden die op zoek waren naar koekjes. We hebben ons best vermaakt!

Maar goed, we gingen weer verder, weer over veel fietspaden en kwamen langs de sluisconstructie van De Heul.

Vanaf de boerderij daar kwam er een fietspad langs het Staelduinsebos en ik liep een beetje te mopperen waarom ze ons nou "langs" dat bos stuurden in plaats van er door heen. Volgens mij was het parcours uitgezet door iemand die heel veel van fietsen hield!

Eindelijk werden we dan het bos in gestuurd, maar een paar wandelaars voor ons liepen stug rechtdoor. Helaas waren ze te ver op ons vooruit, zodat we ze niet terug konden roepen, ik ben benieuwd hoe het hen verder is vergaan, wij hebben ze niet meer gezien!

In het bos was een bezoekerscentrum, daar moesten we een 500 meter voor van de route af, en daar konden we even naar het toilet. Helaas hadden ze er geen koffie.

Na het bos kwamen we langs een paar weilanden waar zowaar al een heel groepje lammetjes ronddartelde. het was een vreselijk leuk gezicht, Elly opperde dat ze wel eens voor het eerst in de buitenlucht konden zijn, zulke jolige capriolen haalden ze uit. Het was jammer dat ze zover weg stonden, maar een paar fotootjes zijn toch wel gelukt!

Hierna kwam er wel een leuk stukje door het kassengebied van het Westland. We staken een steil bruggetje over en liepen een smal paadje langs een waterspaarbekken. Overigens zie je tegenwoordig op de gekste plekken rookverboden …

Op een gegeven moment kwam er een bekend paadje, dit had ik al eens gelopen tijdens de Midwintertocht vanuit De Lier. "Het smalle paadje langs het warenhuis", werd het toen genoemd. Tot die tijd had ik nooit geweten dat kassen warenhuizen werden genoemd!

Na dit paadje kwamen we dan eindelijk, eindelijk bij de rust in Monster. We hadden er hier maar liefst 25,4 km op zitten, dus we waren wel aan een rust toe. Ik had al gelezen dat de rust in een snackbar zat en ik had opeens ontzèttende trek in een grote bak patat! Elly had er ook wel oren naar en zo zaten we samen aan de frites met milkshake. Lekker vies!

Hierna zou het nog zo'n 6,5 km zijn. Er stond in de routebeschrijving dat je het parcours ergens 3 km in kon korten, maar dan moest je dezelfde saaie weg als 's morgens lopen. Daar hadden we geen zin in, dus volgden we de officiële route, die (alweer) over een lang fietspad door de duinen ging.

Het eerste stukje kon je kiezen uit het fietspad of een evenwijdig lopend graspad, wij hebben voor het laatste gekozen om geen last van fietsers te hebben. Dat graspad werd op het eind afgesloten door een hek, je moest 100 meter omlopen naar een andere uitgang. dat vonden we te ver en dus klommen we het hek over. Wandelaars van lik-me-vessie!

En toen moesten we dus wel verder over het fietspad. Dat golfde eindeloos door de duinen en we hadden een koude wind tegen. Het uitzicht was wel leuk, in de verte zagen we dezelfde watertoren van vanmorgen weer staan. Op een gegeven moment hadden we uitzicht op zee, maar we hadden geen puf meer om een stukje strand in te lassen, als ze dat nou vanmorgen hadden gedaan …

De laatste loodjes gingen door park Ockenburg en toen waren we weer terug bij de start. We hadden er precies 6,5 uur over gedaan en het waren in totaal (inclusief ons extraatje naar het bezoekerscentrum) 33 kilometers!

In het startlokaal namen we nog een lekker drankje en nam ik mijn beloning in ontvangst. Normaal loop ik zonder beloning, maar hier hadden ze leuke beloningen, je kon kiezen tussen een schuifpuzzeltje, een keycord of een pen. Ik heb voor het keycord in een leuke felgele kleur gekozen. Na een poosje kwamen ook Wim en Suze binnen, die waren laat gestart en hadden de 25 km gelopen. Voor de rest hebben we vandaag weinig bekenden gezien, alleen Jan de Lange zijn we in de snackbar tegengekomen, hij dacht ook dat het parcours door een fietsliefhebber was uitgezet!

Het was best een gezellige dag geweest, maar ik vond het parcours niet om over naar huis te schrijven. Ik was blij dat we vandaag met z'n tweeën waren, als ik alleen had gelopen was het wel erg saai geweest! Maar ach, die dartelende lammetjes maken alles weer goed!

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Ook Elly heeft een verslag van de tocht geschreven: klik hier!

Vergeet mijn gastenboek niet!