Winter in Zeeland

De keus voor dit weekend was op Kruiningen gevallen, daar organiseerde de ZWB (Zeeuwse Wandelsport Bond) de laatste van een winterserie wandeltochten. En er was een 30 bij, leuk opstapje naar de 40ers die ik straks weer ga lopen.

Kruiningen ken ik eigenlijk alleen van het veer Kruiningen-Perkpolder, vroeger had ik kennissen in Terneuzen wonen en ben ik dus vaak met die pont heen en weer geweest. Sinds de Westerscheldetunnel er is, vaart de pont echter niet meer en voegt het veer Kruiningen-Perkpolder zich bij het befaamde veer Anna-Jacobapolder-Zijpe. Dat was zo'n beetje de voorloper van ons huidige weeralarm: het veer Anna-Jacobapolder-Zijpe is gestremd, nou dan wist je wel zo'n beetje hoe laat het was …

Maar goed, terug naar vandaag, BramBram, was weer picobello in orde en loodste me zonder problemen naar de start. Ideaal! Onderweg plensde het van de regen, maar zie: het wonder geschiedde weer: toen ik mijn blauwe beestje parkeerde, werd het droog!

Inschrijven ging vlot en er werd verteld dat er geen routebeschrijvingen waren, maar dat we gewoon de pijlen moesten volgen. Wel hing er op het startbureau een briefje met de indeling van de rusten.

Het bleek dat de tocht ingenieus in elkaar zat. Er waren twee verschillende parcoursen voor de 10 en de 15. Op de 15 zat op 7,5 km een rust. De 20 maakte een klein lusje van 5 km vanuit deze rust en kwam daar dus twee maal. De 30 liep eerst de 10, kwam dan terug in het startlokaal voor een rust en liep dan de 20 met de twee genoemde rusten. Knap bedacht hoor!

Om 5 over 9 ging ik op pad en trof vlak voor de deur een oerwoud aan pijlen aan. Nou. als er onderweg net zo goed gepijld zou zijn, dan voorzag ik geen problemen met het vinden van de route!

De eerste lus van 10 kilometer ging geheel door de weilanden en de polders rondom de spoorlijn Kruiningen en Yerseke. Heerlijk lange polderwegen dus, met uitzicht op eenzame boerderijen en hoge bomenrijen.

Het pijlen volgen ging prima, ik had maar één puntje van twijfel, dat was bij een boerderij. Daar hingen twee pijlen die pardoes de boomgaard in wezen, maar ik had al gauw door dat ik daar niet goed zat. Het leverde wel een mooi plaatje op van de boomgaard.

Verder kwam ik in deze lus de twee uitersten wat weer betreft wel tegen: enerzijds deed de zon een dappere poging om door de wolken heen te breken, aan de andere kant zag ik nog een grote hoop sneeuw liggen, eeuwige sneeuw?

Na 10 km (die volgens mij aan de lange kant waren, ik heb er dik 2 uur over gedaan!) kwam ik terug bij de start in "ons Dorpshuis" en daar heb ik even een lekker bakkie gedaan, ook heb ik weer even gespiekt voor de volgende rust en ja hoor: die zou na 7.5 km in "Waarde" zitten.

Op voor het tweede stuk dus, naast het oerwoud van pijlen op de grond was er ook een bord neergezet, bezaaid met pijlen, ze waren zeker bang dat de mensen het niet zouden begrijpen …

Dit stuk begon weer met een dik gesluierde zon, we liepen langs een molen het dorp uit en al gauw liep ik weer heerlijk te genieten in de Hollandse polders.

Er volgde een stukje rondom een grote plas, heerlijk een beetje door het bos en over leuke blubberpaadjes. Overigens was hier niet met krijtpijlen gewerkt en ook niet met de papieren gele pijlen, maar moesten we de oranje sliertjes aan de bomen volgen. Ging best, ik ben niet verkeerd gelopen in ieder geval!

De route ging weer verder door de weilanden, overal zag je stalletjes staan waar in de zomer fruit verkocht wordt en bij één huis hadden ze wel heel letterlijk appels en peren in de tuin gezet!

De 7,5 km klopte dit keer wel en toen ik het dorp Waarde binnen kwam deed dit me heel erg aan Vlieland denken, vraag me niet waarom, maar er hing hetzelfde vriendelijke sfeertje. Ik vond het in ieder geval een geweldig leuk dorpje, hoewel ik er nog nooit van gehoord had!

Na de rust kwam dus het lusje van 5 kilometer, Dat begon bij een gemaaltje met een heel stuk onderlangs een dijk.

Uiteraard klom ik die dijk wel even op om te kijken hoe het er aan de andere kant uitzag. Je keek heerlijk over het water heen en ik vroeg me af waarom we niet bovenlangs mochten.

Maar goed, ik volgde de route benedenlangs, alweer van die eindeloze paden en wegen en ik kwam op een gegeven moment een leuk verkeersbord tegen, ik dacht eerst dat het "verboden te golfen" betekende, maar bij nader inzien denk ik toch dat het verboden voor metaaldetectors is. Waarom???? Ik heb géén idee!

Ook van dit lusje kreeg ik de indruk dat het aan de lange kant was, maar de pijler die ik in de rust aantrof bezwoer me dat het toch echt 5 km was. Ik geloof het nog steeds niet … Overigens had ik best een beetje trek gekregen en ik heb een heerlijk kopje tomatensoep naar binnen zitten werken. Ziezo, ik kon er weer tegen! Op voor het laatste stukje!

Tja, en nu begreep ik waarom we daarnet onderlangs de dijk werden gestuurd. Nu gingen we de andere kant op, wel bovenlangs en dat stuk was zeker 4 kilometer! Ik vond het heerlijk! Ik had een windje in de rug, dat scheelde ook natuurlijk, maar ik hou nou eenmaal van dit soort routes, dus ik liep te genieten!

Op een gegeven moment moesten we om een soort baai heen en ik vond het jammer dat je zoiets niet helemaal op de foto kan krijgen. Toen herinnerde ik me dat ik ooit eens een prgrammaatje "panoramamaker" had gekregen. Gauw drie foto's genomen, iedere keer een stukje meer naar rechts …

Dit is het resultaat geworden:

Aan het eind van de dijk kwam er een stukje over een soort kinderhoofdjes, dat was even voorzichtig lopen dus, een enkeltje is immers zó verzwikt!

En toen (ik had het uit de verte al gezien) kwamen we zowaar langs de aanlegplaats van het al eerder genoemde veer Kruiningen-Perkpolder. Wat een triest gezicht, al die verlaten gebouwtjes en die stille aanlegpier. De stroken waar vroeger rijen met auto's stonden te wachten, zijn nu helemaal begroeid met gras. Vergane glorie … het doet me heel sterk denken aan de Noordkaap in Noorwegen, daar biedt de oude pontplaats ook zo'n troosteloze aanblik.

Nu volgt er nog een kort stukje terug naar "Ons Dorpshuis", we steken de Slagveldstraat over (leuke naam, maar vandaag gelukkig niet op mij van toepassing) en dan ben ik binnen.

Ik neem een lekkere koude chocomel en maak een praatje met wat medewandelaars. Ook complimenteer ik de medewerkers met de fantastische route en de pijler met zijn prima werk. Op mijn vraag om een plattegrond of een beschrijving van de route wordt enthousiast gereageerd: er zal één en ander worden toegestuurd. Met een opgewekt en een welgemeend "Tot ziens" ga ik er weer vandoor en laat BramBram precies vertellen hoe ik weer thuis kan komen, waar ik enthousiast verwelkomd word door andere Bram.

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet mijn gastenboek niet!