De beklimming van Ukko Koli

Dan volgen er een paar dagen met bezoekjes aan een vliegtuigmuseum, een middeleeuws kasteel, een treinmuseum en (lach niet) een koffiekopjes museum!

In Koli staat er weer een (korte) tocht op het programma en die start op de Berg Ukko-Koli. Van hieraf heb je een prachtig uitzicht en hier zie je Finland zoals het altijd op de plaatjes staat: meren met daarin eilandjes, met daarin weer een meertje, met daarin weer een eilandje…… Droste-effect! Droste-effect

De tocht is dit keer aangegeven in blauw en begint gelijk met een behoorlijk steile afdaling. Rob verzucht, dat het jammer is, dat alles wat je omlaag gaat ook weer omhooggegaan moet worden. Tja, daar heeft hij wel gelijk in, natuurlijk, de auto staat tenslotte op de berg geparkeerd!

Geen trappetjes! Maar voorlopig gaat het nog heerlijk, in prachtige bossen, met af en toe een overweldigend uitzicht. Ook hier liggen op de drassige stukken plankieren, maar ze zijn hier niet zo gek geweest om trappetjes over bomen heen te leggen, dus af en toe moet er ouderwets geklauterd worden!

Er volgt ook hier een enorme afdaling via trappen en dan zijn we zo'n beetje op het diepste punt van de route aangeland. Vanaf hier zullen we dus moeten klimmen! En dan zijn de blauwe stippen weg. Tja, da's ook wat, staan we in the middle of nowhere, geen stippen meer. Er staan wel rode en gele stippen en we weten dat die routes gedeeltelijk samen lopen met de blauwe, maar ja, is dat hier? Daan op de trappen

We volgen een poosje de gele stippen, maar die lopen helemaal de verkeerde kant op, richting een meer en wij moeten immers die berg weer op!

Overwoekerd bordje Ukko-Koli Terug dus maar en opeens ziet Rob een stuk hoger een overwoekerd houten bordje staan met "Ukko-Koli" erop. Da's de berg! Er staat weliswaar geen blauwe stip bij, maar die zal er wel afgebladderd zijn. Daar gaan we dus weer!

 

Ongelooflijk, wat is dat pad steil. Ik krijg compleet hoogtevrees, achter aan de rugzak, zo diep kijk ik naar beneden. Er lijkt geen eind aan het pad te komen en Rob en Danyell staan regelmatig stil "om het uitzicht te bewonderen". Ja, ja, volgens mij zijn ze gewoon buiten adem! "Hé kijk, er staan weer blauwe stippen op de bomen", hijgt Danyell op een gegeven moment amechtig en ja hoor, we zijn weer op de route. Uiteindelijk wordt het pad iets minder steil en daar staat een uitnodigend bankje. We zijgen even neer en blazen uit. Foei, foei! Na 10 minuutjes zijn we weer op adem en gaan we vol goede moed verder.

Na de eerste bocht zakt die goede moed met een sneltreinvaart weer in onze schoenen: het pad gaat nog steiler dan steil omhoog! "Tjemig", moppert Rob, "ik denk dat ik dit maar oversla!" Maar onverbiddelijk staat daar een bordje: Ukko-Koli nog 600 meter! Enfin, uiteindelijk zijn we dan toch boven en ploffen we neer op het terras van hotel Koli, nog nooit smaakte een drankje zo lekker! De officiële afstand stond te boek als 3 kilometer, maar door al dat zoeken en een stukje de gele route volgen, schatten we de totale afstand op 5 kilometer, en wat voor kilometers! Op de foto lijkt het lang zo steil niet!

 

We zijn geïmponeerd door de Finse natuur en ook door de goed onderhouden routes. Eerlijk gezegd heb je dat ook wel nodig in zo'n ongerept land, ik zou hier tenminste niet graag gaan dwalen! We hebben ook mazzel gehad met het weer, van de 21 dagen in Finland heeft het er maar twee geregend, de rest was overwegend zonnig en fris. Nee, het is een schitterend land en we kunnen het iedereen van ganser harte aanraden!

Tot de volgende keer, dan is Danyell weer aan de beurt, ze is een beetje boos dat ik dit verhaaltje heb geschreven, want ze vond het zelf zo leuk!!!

Groetjes van (van links naar rechts): Finnie, Wandelbeer, Noortje, Rotmoffie en King.

terug naar de Wandelsite

Vergeet mijn gastenboek niet! (dat is Vieraskirja in het Fins, leuk hè?)