Pieni Karhunkierros

Hierna komen er weer een paar dagen zonder wandelingen, Rob en Danyell zijn bij een ijsbreker geweest en op bezoek bij de Kerstman in Rovaniemi op de Poolcirkel. Ook zijn ze in de dierentuin van Ranua geweest, de meest noordelijke ter wereld zeggen ze….., vreemd dat zeiden ze van de Polar Zoo in Noorwegen ook al! In het kustplaatsje Vaasa (ja inderdaad, van de IML-tocht begin augustus) komt beer Finnie onze gelederen versterken. Volgens Danyell zat hij in het winkeltje te roepen dat hij met ons mee wilde! Finnie zelf weet van niks, maar nu hij eenmaal bij ons is, vindt hij het wel leuk. Moffie op schoot bij Santa Claus

En dan komen we aan in Rukatunturi, waar we de Pieni Karhunkierros (kleine Berenring) willen gaan lopen. De Karhunkierros zelf is een trail van zo'n 95 kilometer, die je in een aantal dagen kan lopen, waarbij je overnacht in hutten of in zelf meegesjouwde tentjes. Anders dan de naam doet vermoeden (kierros betekent ring) is de grote tocht geen rondje! De Pieni Karhunkierros wel, die start in Juuma en eindigt in Juuma en loopt gedeeltelijk samen met de grote trail. Pieni Karhunkierros is 12 kilometer lang en "quite demanding, due to the varying terrain", zoals een folder zegt. Nou, kom op maar, we zijn er klaar voor!

Klik hier voor een kaart van de grote route Klik hier voor een kaart van de kleine route

Als we 's morgens aan het ontbijt zitten schijnt er een vrolijk zonnetje, maar wanneer we naar buiten wandelen, weten we niet hoe gauw we weer naar binnen moeten komen, goeiemorgen, wat is het koud! Een blik op de buitenthermometer leert dat het 2 graden vriest! Hallo zeg, het is net september! We trekken iets dikkere truien aan en stoppen voor de zekerheid handschoenen in de rugzak, daar gaan we dan!

De tocht begint met een mooie afdaling naar de rivier, die we via een wiebelige hangbrug over mogen steken. Danyell vindt het schitterend en loopt te genieten op de brug, maar ik vind het aan de rugzak toch wel een beetje eng, die rivier stroomt wel erg woest, hoor! Daarna gaat het helemaal door het bos naar Millykoski (koski betekent stroomversnelling), waar een oude molen staat. Hier is plaats voor een kampvuur en kun je dus rusten. Ook zijn hier toiletten (de beruchte "plank met deksel"). Woest water!

Dit eerste stuk van 1,5 kilometer moeten we vanmiddag ook weer terug, hier begint dus het rondje. Je kan linksom of rechtsom, de route is beide kanten op gemarkeerd. Wij kiezen voor linksom en dat blijkt later een gelukkige keuze te zijn….. (voor Rob en Danyell dan, aan de rugzak had het niet uitgemaakt).

 

Daan en Moffie op de brug Het rondje linksom begint met weer een hangbrug, deze is hoger en smaller dan de eerste en er staat een bordje dat je er maar met n persoon tegelijk op mag. Gelukkig houdt iedereen zich daaraan! Rob blijft achter bij Millykoski om foto's van Danyell en mij op de brug te maken. Brrrr, moeten we nog stil blijven staan ook, bere-eng vind ik het! Direct na de brug komen we drie dames tegen, die het hartstikke leuk vinden dat wij helemaal uit Nederland hun berenring komen lopen!

Deze dames hebben alledrie een houten mok aan hun rugzak hangen. Overdreven, vindt Danyell, drinken doe je toch gewoon uit je flesje!

Na de rivier gaan we weer de bossen in, de trail is prima onderhouden en perfect aangegeven. Waar maar even gevaar bestaat voor natte voeten, zijn er houten plankieren aangelegd, de bergschoenen van Rob en Daan waren dus eigenlijk niet nodig.

Plankieren

 

Uitzicht op het meertje Midden in het bos is de tweede rustplaats en ook hier is een kampvuurplek en staan er picknickbanken. Ook is er een schuilhut voor als je bij regenachtig weer moet rusten. Wij lopen door en nemen even later op een heuvel met prachtig uitzicht op een meertje een eigen rust.

De trail loopt verder langs het meertje en daarna komt het mooiste (en zwaarste) gedeelte van de tocht: de trappen. We hadden ze wel op de kaart zien staan, maar er verder geen aandacht aan besteed. We lopen nu hoog boven de rivier en kijken in diepe ravijnen. Maar we moeten weer naar het niveau van de rivier terug, want er hangt weer een brug op ons te wachten!

Naar beneden mogen we over ontelbare trappen. Er lijkt geen eind te komen aan die trappen en we liggen in een deuk als er halverwege bankjes en stoeltjes staan om uit te rusten. Ik mag even op een stoeltje zitten voor de foto. We zijn blij dat we mogen dalen in plaats van klimmen en hebben medelijden met een tegenligger. Die loopt duidelijk de grote route, want hij torst een gigantische rugzak mee. Danyell roept plagerig naar hem dat onze kant de goeie kant op is, en buiten adem antwoordt hij dat hij dr inmiddels al achter was gekomen! Moffie rust uit!

Dan volgt er weer een rustplaats, dit keer weer met toiletten, waar Danyell dankbaar gebruik van maakt. Deze rustplaats ligt aan de rivier en een groepje Finnen zit gezellig worstjes te roosteren boven een vuurtje. Wij delen onze koekjes met een ouder Fins echtpaar, dat we onderweg hadden ingehaald. Nu wordt ook het nut van de eerdergenoemde houten mokken duidelijk: niks geen flesjes, de dames drinken gewoon uit de rivier! Tja, daar zijn wij in Nederland niet meer op ingesteld, maar hier kan je nog gewoon uit beken en rivieren drinken. En waarom zou je water in flesjes meezeulen als je langs een rivier wandelt? (Uiteraard wil Danyell ook zo'n beker hebben, en die heeft ze nu dan ook. Hij hangt aan haar rugzak en als U haar tegenkomt, weet U dus waar die beker oorspronkelijk voor dient!)

Een hele lange brug Na deze rustplaats komen we bij brug nummer drie en die is werkelijk heel lang. Hier mag je wl met 2 personen tegelijk op, maar je moet een tussenruimte houden van 10 meter. Danyell en ik gaan eerst en lopen heerlijk in cadans. Totdat opeens Rob 10 meter achter ons ook de brug op komt, weg cadans, wiebel, wiebel, wat een gein!

 

Na de brug stijgen ook wij, alleen niet met trappen, maar gelukkig wat geleidelijker. Bovengekomen zien we heel in de diepte de rivier stromen en die gaan we nu een heel eind volgen. Dan dalen we weer af naar de rivier en komen bij de laatste schuilplaats, aan een watertje vlak bij een prachtige waterval. Hier genieten we van het uitzicht en maken ons op voor het laatste stuk terug naar Millykoski. Het bos is op dit stuk iets minder dicht en er zit zelfs een stukje zandduin in! Er volgen nog een paar leuke afdalingen en pittige klimmetjes en dan zijn we terug bij de stroomversnelling. Nog even een plaspauze en dan de laatste anderhalve kilometer terug naar de auto. Uitrusten bij de waterval

Hoewel de afstand niet zo lang was, is het toch een pittige tocht geweest, later lezen we zelfs in verschillende folders dat deze hike als "zwaar" wordt aangemerkt! In het restaurantje koopt Danyell speldjes en een badge en regelt een stempeltje voor haar wandelboekje. Terug in de auto vertel ik alle avonturen aan de achtergebleven beren, die natuurlijk hartstikke jaloers zijn. Maar ja, die hebben volgende keer wel weer eens een mazzeltje.

Verslagen en foto's van anderen op Internet:     Paul Jarkko

 

Vergeet mijn gastenboek niet! (dat is Vieraskirja in het Fins, leuk h?)