Naar de voet van de Voringvossen

 

De Voringvossen De V°ringvossen is ÚÚn van de grootste watervallen in Noorwegen. Een gigantische watermassa stort zich hier in een vrije val van maar liefst 160 meter naar beneden. Via de weg kan je boven aan de waterval komen, waar je vanaf een bepaald punt een prachtig uitzicht hebt over het geheel. Je ziet in de verte het water komen, dat zich dan praktisch aan je voeten naar beneden stort en in de andere verte zie je al dat water in een woeste bergstroom verdwijnen.

We wisten dat er ook een voetpad naar beneden liep, tot aan de voet van de waterval dus. Het was goed weer, dus we besloten deze wandeling te gaan maken. Auto geparkeerd, bergschoenen aan, we konden op pad. Via een stukje "oude" weg komen we op een gegeven moment bij een bordje met de aanwijzing V°ringvossen erop, het wijst regelrecht het bos in. Direct zien we op de bomen weer rode T's staan: het pad duikt direct naar beneden. Met heuse haarspeldbochten slingert het pad door het bos de diepte in. Omdat ik afdalen lastiger vind dan klimmen ben ik allang blij dit keer met het dalen te beginnen!

Dit gaat een heel tijdje zo door en dan komen we op een T-splitsing, rechtsaf gaan we naar de waterval. We zien de bergstroom nu ongeveer 30 a 40 meter lager aan onze linkerhand liggen. Het pad is tot nu toe redelijk geweest, alleen een beetje nat en glibberig. Tja, 160 meter water komt natuurlijk niet ongestraft naar beneden vallen! In de verte zien we dan ook al een grote waternevel hangen, we zien in ieder geval waar we naar toe gaan. De waternevel in de verte

We genieten van het prachtige uitzicht over het woest kolkende water beneden ons en vervolgen het pad. Oeps, het pad houdt op, ja hoor, het is weer zover, er is een steenlawine naar beneden komen zetten. Het pad is verdwenen onder tonnen rotsblokken, allemaal nat en glad! Het enige voordeel van een "gewone" lawine boven een steenlawine is, dat een gewone lawine 's zomers smelt! Als een steenlawine op een weg terechtkomt, wordt die natuurlijk opgeruimd, maar op een voetpad? Welnee, je klimt er maar overheen, we kalken er wel een paar rode T's op! Nou ja, er zit niets anders op en daar gaan we dus weer, klipgeiten zijn er niks bij. We krijgen er toch wel slag van en hÚ, daar is het pad weer!

De steenlawine Daan zoekt zich een weg We raken er wel aan gewend!

Opgeruimd lopen we verder, een bochtje om en nee hŔ, steenlawine nummer 2! We klauteren weer vrolijk verder en na een tijdje komen er tegenliggers aangeklauterd. Uiteraard maak je even een babbeltje en we vernemen dat we nog maar drie steenlawines van de waterval verwijderd zijn. Lachen, we meten onze tochten niet meer in kilometers, maar in steenlawines!

Als alle steenlawines dan eindelijk bedwongen zijn, gaat het pad aan de andere kant van het water verder. Een gammel uitziende touwbrug verbindt de ene oever met de andere. Dat die brug er zou zijn, wisten we, ik had me er de hele tijd al op lopen verheugen, want ik ben stapelgek op oude gammele bruggetjes! En de brug is inderdaad hartstikke geinig, wiebelig en hoog boven het woelige water.

De brug Daan op de brug

We zijn nu vlak bij de waterval en het geraas van het vallende water is oorverdovend. Vanaf de brug zie je dus de waterval in volle glorie naar beneden komen, we zijn sprakeloos en onze foto- en videocamera maken overuren.

Het uitzicht op de waterval Aan de andere kant gaat het pad nog wel verder en we lopen ook nog een flink stuk voor een n˛g mooier uitzicht, maar dan wordt het ons toch te nat. De nevel van de waterval is zo dichtbij een complete regenbui en foto- en videocamera's kunnen daar nou eenmaal niet zo goed tegen. We lopen dus terug naar de brug en lassen daar een welverdiende rustpauze in om nog even van het uitzicht te genieten, voordat we aan de terugtocht beginnen.

De weg terug is ook weer leuk, gek dat rotsblokken er van de ene kant heel anders uitzien dan van de andere kant. Het uitzicht verveelt geen moment! We klauteren en klimmen maar door en we raken blijkbaar aan de Noorse wandelwegen gewend, want het gaat als een zonnetje! Weer boven kijken we nog even naar dat kleine gaatje in het groen, ongelooflijk dat daarachter zo'n mooie tocht begint! We hebben weer genoten!

 

Vergeet mijn gastenboek niet!