Het gat van Torghatten

 

Torghatten met het gat We hadden Torghatten, de berg met het gat, al eens vanaf zee gezien, maar op land waren we nooit dichtbij genoeg geweest. Dit jaar was het n van onze reisdoelen, je kan namelijk door het gat heen wandelen! Als u wilt weten hoe dat gat is ontstaan, lees dan de Legende van Torghatten.

De afmetingen van het gat zijn gigantisch: 160 meter lang, 12 15 meter breed en 25 30 meter hoog! Volgens plan logeerden we twee dagen in Bronnysund, vlakbij Torghatten. En van die dagen zou het toch wel mooi weer zijn! En zie, gelijk de eerste dag al waren de weergoden met ons: het was droog en uitstekend wandelweer. Jammer dat er geen zonnetje was, maar tja, je kan niet alles hebben.

Als we aan de klim beginnen, is er nog geen gat te bekennen. Als we niet zeker wisten dat het er zat, geloofden we er geen barst van! We klimmen gestadig hoger en genieten van het steeds lager liggende landschap. Uitzicht halverwege de berg
Doorkijkje door de berg En dan, na ongeveer 25 minuten ingespannen klimmen, zien we iets wat op een gat begint te lijken. We zijn razend benieuwd en zetten een ongekende eindspurt in. En dan, ja hoor, we kijken dwars door de berg heen! Dit is adembenemend, door een gigantisch gat zien we aan de andere kant de (inmiddels door de zon beschenen) zee liggen, met daarin ontelbare eilandjes. Een boot koerst langzaam door het beeld.
We lopen verder, door het gat heen. Dit is werkelijk immens groot en het wandelen hier is weer een aaneengesloten klimpartij over rotsblokken heen. Eenmaal aan de andere kant aangekomen bekijken we de handtekeningen van de Noorse Koningen, die hier allemaal een bezoek hebben gebracht, Oscar, Olav en Harald, allemaal in goud in de bergwand gegrift. Graffiti op koninklijk niveau! Door de berg heen
Koninklijke graffiti Nog meer koninklijke graffiti

Voor ons ligt de afdaling naar de zee en zo te zien is dit niet de officile route, er staan geen rode T's meer. Normaal gesproken is de terugweg hetzelfde als de heenweg, maar wij houden er niet zo van om twee maal dezelfde weg te lopen, als het enigszins kan, vermijden we dat.

All ferdsel skjer p eget ansvar! En het kan, alhoewel niet zonder het uithalen van halsbrekende toeren. Om de haverklap staan we stil, om te kijken hoe we het best verder kunnen en om het uitzicht te bewonderen. We liggen in een deuk als we midden op de berghelling een driehoekig rood waarschuwingsbord zien staan, met daarop vallende rotsblokken. Ja, dat kan je wel zeggen, dat je hier de kans loopt een rotsblok op je hersens te krijgen!

Eindelijk komen we beneden aan en worden getrakteerd op een leuk paadje langs de bosrand, met grote hopen blubber en modder. Hoera voor de waterdichte bergschoenen! Van deze kant af moet je helemaal om de berg heen lopen om bij de auto terug te komen en zo wordt het al met al toch nog best een redelijke wandeling.

 

Vergeet mijn gastenboek niet!