Het eeuwige ijs van Briksdalbreen

 

Dit jaar hebben we Odin, Thor, Freya en zelfs Loki gevraagd om alsjeblieft voor een beetje helder weer te zorgen, die ene dag dat we in de buurt van de gletsjer Briksdalbreen zouden zijn. En zowaar, de Noorse goden waren ons op deze dag welgezind en onder een blauwwitte hemel gingen we dus op pad naar het eeuwige ijs.

De beroemde paardenbrug Het is maar een kort tochtje, maar leuk is wel, dat je tijdens de wandeling langs het meest gefotografeerde punt van Noorwegen komt. Iedere zichzelf respecterende brochure over Noorwegen toont deze foto: paard en wagen op de brug met een grote waterval en/of gletsjer op de achtergrond. Ja, je kan ook met paard en wagen naar de gletsjer, dan loop je alleen het laatste stukje. Wij prefereren de benenwagen.

Je hebt de keus uit twee paden: de "tursti" (wandelpad en vandaar altijd die rode T's) en de paardenweg. Wij nemen de tursti, want je kan de beroemde paardenbrug natuurlijk niet fotograferen als je er zelf op loopt, toch? De tursti is weer één en al rotsblok, we klimmen er dus weer lekker op los.

Op een gegeven moment zien we inderdaad de brug en voor een fotootje haal ik halsbrekende toeren uit om toch van het pad even op de weg te komen. Mijn beloning? Een kletsnatte achterkant, want het waait hard en de waterval stuift over de brug! Als troost blijkt later thuis dat het een heel leuke foto is geworden! Een natte belevenis!

Op het laatst komt het pad samen met de paardenweg, daar is de parkeerplaats voor de paarden. Vanaf hier moet dus iedereen lopen (nou ja, lopen, op z'n Noors dan).

Overal watervallen Het pad stijgt behoorlijk en is weer onbeschrijflijk mooi. Op een gegeven moment staan we op een plateau en omdat het een natte zomer is geweest, komen er werkelijk aan alle kanten watervallen van de bergen af denderen. Je voelt je als een muisje zo klein tussen al dat natuurgeweld!

Onderweg staan bordjes met daarop aangegeven hoe de gletsjer in de loop der jaren is aangegroeid en gesmolten. We leren bijvoorbeeld dat we in 1909 veel eerder bij de gletsjer zouden zijn geweest! Ook wordt er getoond wat de uitwerking van het ijs op de gesteenten is en we zien inderdaad volkomen glad geslepen rotsen en zogenaamde "gletsjerputten". Best interessant.

En dan zien we eindelijk de gletsjer in volle glorie van de berg af komen. De ijsmassa is overweldigend, met grote gaten en spleten en een geheimzinnige blauw-groene kleur. In een museum hebben we al geleerd dat die kleur ontstaat door de ingevangen zuurstof. Maar iets in een museum zien, of met eigen ogen is toch altijd weer anders. Het is prachtig! Briksdalbreen in volle glorie
De gletsjer lijkt een beetje vies! We arriveren aan de voet van de gletsjer, bordjes in verschillende talen melden dat het gevaarlijk is om dichterbij te komen, omdat gletsjers nou eenmaal altijd in beweging zijn. We vertrouwen er echter op dat de gletsjer niet direct een meter zal aangroeien en lopen toch de bordjes voorbij (foei toch!). Ook van heel dichtbij zie je de groenblauwe kleur, maar ook zie je dat het ijs vies is! Is hier dan toch ook luchtvervuiling?

Op de terugweg nemen we wel de paardenweg, die is veel langer omdat je een paard en wagen natuurlijk niet te steil omhoog en omlaag kan laten gaan.

Het zandpad loopt in haarspeldbochten naar beneden en is hier en daar door de nattigheid van alle watervallen behoorlijk blubberig. Op de brug nemen we nog een verplichte douche en daarna lopen we op ons dooie akkertje terug naar de parkeerplaats. De paardenweg

Het is maar een tocht van een ochtendje geweest en we besluiten in het restaurant te "lunchen" met koffie en een appelpunt met slagroom. Dan blijkt pas hoeveel wind er staat: voordat we zelfs maar aan de punt kunnen beginnen, is onze slagroom al weggewaaid!

 

Vergeet mijn gastenboek niet!