De Tronfjell

Ons reisbureau beschreef dit als een "niet zo gemakkelijke" weg de berg Tronfjell op.

Nou zijn wij dol op niet zo gemakkelijke wegen, maar deze bezorgde ons grijze haren, vanwege het risico op lekke banden (het was een en al scherpe steenslag) en vanwege de diepe afgronden zonder ook maar het geringste spoor van een vangrail!

De weg (als je het zo al mag noemen) steeg op een verschrikkelijke manier en het laatste stuk was zenuwslopend. Het uitzicht boven vergoedde echter alles, ongelooflijk dat je in zo korte tijd zo hoog boven de wereld kan komen.

Boven op de berg staat een soort zendmast en we hebben bewondering voor de manier waarop ze dat ding daar neergezet moeten hebben!

Boven op de berg schijnt een professor in de filosofie als kluizenaar te hebben geleefd. Hij was van plan om op deze berg een groep gelijkgestemde zielen om zich heen te verzamelen en dan een

"universiteit van de vrede"

te stichten. De kluizenaar heette Barald en ligt ook op de berg begraven. Als laatste rustplaats kan je je niets mooiers wensen!

De omgeving is kaal en schitterend, als er geen mooie blauwe lucht was, zou je je op de maan, of Mars, wanen!

De terugweg hebben we wederom met ware heldenmoed afgelegd en we kunnen iedereen met stalen banden en stalen zenuwen dit tripje aanbevelen. Je kan trouwens ook naar boven lopen, alleen moet je er dan wel wat meer tijd voor uitrekken, de enkele afstand is ongeveer 13 kilometer.

Wat ons wel opviel, is dat er geen enkele touristische aanwijzing naar deze "weg" te vinden was. Normaal staan bij elke bezienswaardigheid de bekende "spaghettisliertjes" , maar hier was niets te bekennen. Waarschijnlijk houden de Noren hun hart vast als al die Jan Kazen die bergweg op gaan en niet meer terug durven......, helemaal ongelijk hebben ze denk ik niet!

Vergeet mijn gastenboek niet!